PARTE 2
Isang nakakabinging tawa ang pinakawalan ni Doña Victoria habang nakataas ang kanyang kilay, hawak pa rin ang duguang bakal ng gunting mula sa pagpunit sa telang sutla. “Akala mo ba talaga hahayaan ka naming rumampa na parang reyna, Maya? Isa ka lamang hampaslupa! Isang alilang pinalaki namin dahil sa awa!” singhal niya, sabay tadyak sa isang piraso ng burdadong tela na naglalaman ng mga kristal.
Sumali rin si Beatrice, na may mapanuyang ngisi sa kanyang mga labi. Siya ang dapat na nasa lugar ko, ang palagi niyang ipinipilit. “Tingnan natin kung pakasalan ka pa ni Gabriel kapag lumabas ka sa kwartong ito nang walang suot na marangal. Walang ibang gown na available sa hotel na ito dahil pinareserba na namin lahat! Wala kang ibang magagawa kundi umiyak at magtago sa kahihiyan habang inaabandona ka ng buong angkan ng mga bilyonaryo!” sabay bagsak ng gunting sa mesa bago sila lumabas ng suite na nagtatawanan, tiwala na tuluyan na nilang nawasak ang pinakamalaking araw ng aking buhay.
Naiwan akong mag-isa sa gitna ng malamig na marmol, humahagulgol habang yakap ang mga luray-luray na piraso ng tela. Tatlumpung minuto na lamang. Narinig ko na mula sa malayo ang marahang tugtog ng orkestra na nagpapahiwatig na handa na ang mga panauhin. Pumasok sa isip ko ang takot—ang takot na mapahiya si Gabriel, ang takot na tawanan ako ng libu-libong matataas na tao sa lipunan. Naisip kong tumakbo at magtago na lamang sa ilalim ng lupa.
Ngunit biglang bumalik sa alaala ko ang boses ng aking yumaong ama. “Maya, ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa mamahaling tela o alahas, kundi sa tibay ng kanyang dangal at tapang sa gitna ng kawalang-katarungan.”
Tumayo ako mula sa sahig. Pinahid ko ang aking mga luha gamit ang likod ng aking palad. Hindi ako aatras. Hindi ko ibibigay kina Victoria at Beatrice ang kasiyahang makita akong sumuko at magmakaawa. Nilapitan ko ang aking lumang bag kung saan naroon ang damit na isinuot ko kaninang umaga papunta sa venue—isang kupas na puting t-shirt na may munting tastas sa manggas, at isang lumang kupas na maong na pantalon na ginagamit ko pa noong nagtatrabaho ako bilang tagalinis sa mansyon. Walang palamuti. Walang mamahaling kristal.
Sinuot ko ang lumang damit. Inayos ko ang aking buhok sa isang simpleng pusod, hinugasan ang bakas ng luha sa aking mukha, at naglakad patungo sa pintuan ng chapel nang may matatag na puso. Hindi ako nagtatago; haharapin ko ang katotohanan.
Nang bumukas ang malalaking pinto ng glass pavilion, biglang tumigil ang musika. Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong bulwagan. Ang mahigit limang daang mararangyang panauhin—mga senador, embahador, at mga bilyonaryo na nakasuot ng tuxedo at mamahaling haute couture—ay sabay-sabay na napasinghap sa matinding gulat. Ang iba ay nagbulungan, nagtakip ng bibig, at may ilan pang kumuha ng litrato gamit ang kanilang mga telepono.
Sa gilid ng altar, nakita ko sina Doña Victoria at Beatrice. Nagniningning ang kanilang mga mata sa tuwa at pananabik, nag-aabang sa sigaw at pagtatakwil na ibabato sa akin ng pamilya ng groom.
Ngunit habang naglalakad ako sa mahabang pulang karpet, hubad ang aking mga paa sa malamig na sahig at suot ang lumang damit ng isang utusan, nakatitig lamang ako sa isang tao: kay Gabriel. Nakatayo siya sa dulo ng altar, matikas sa kanyang mamahaling itim na suit, ngunit ang kanyang mga mata ay naniningkit sa isang kakaibang emosyon na hindi ko agad maipaliwanag.