PART 2: ANG PAGGUHO NG KASINUNGALINGAN
Nalaglag ang panga ko habang nakikinig sa kabilang linya. Nasa himpapawid pa rin ang eroplano, papalapit na sa Mactan-Cebu International Airport, ngunit tila huminto ang ikot ng mundo ko dahil sa ibinubulong ni May.
“Ulitin mo nga, May,” mariing sabi ko, pinipilit na huwag manginig ang boses habang mahimbing nang natutulog sina Lia at Rina sa tabi ko.
“Diana, totoo ang narinig mo,” humihingal na wika ni May mula sa pasilyo ng St. Luke’s. “Hindi nakunan si Bianca. Walang nawalang bata… dahil simula’t sapul, wala talagang ipinagbubuntis. Sinubukan nilang mag-ultrasound kanina pagdating sa emergency room dahil nagpapanic si Mark, pero malinis ang matris. Walang fetus. Walang heartbeat. Sinabi ng OB-Gyne sa harap ng buong pamilya ni Mark: ‘Mr. Fernandez, fake ang ultrasound results na ipinapakita sa inyo. Hindi buntis ang fiancée niyo.’”
Napasandal ako sa upuan ng eroplano. Pitong taon akong pinaniwala ni Mark na kulang ako, na walang silbi ang pagsilang ko sa dalawang anghel dahil hindi lalaki ang ibinigay ko. Ipinamukha niya sa akin na basura ako, pinalayas niya kami nang walang kapararakan, at ipinagpalit sa isang babaeng naghabi ng pinakawalang-hiyang kasinungalingan—lahat para lamang sa ambisyon niyang magkaroon ng tinatawag niyang ‘tagapagmana.’
Mula sa telepono, dinig na dinig ko ang malakas na kalabog at ang galit na sigaw ni Mark.
“Sinungaling ka! Anong ibig mong sabihing hindi totoo?! Binigyan kita ng pera! Ibinigay ko sa ’yo ang penthouse! Hiniwalayan ko ang asawa ko para sa ’yo!”
Dinig ko rin ang pautal-utal at umiiyak na paliwanag ni Bianca, basag na basag ang boses: “Mark, makinig ka muna! Ginawa ko lang ’yon dahil mahal kita! Natatakot akong iwan mo ako kapag nalaman mong hindi ako mabuntis agad! Magkakaanak din tayo, promise, magpapakonsulta tayo sa—”
Isang malutong na sampal ang lumagutok sa kabilang linya, kasunod ang hiyawan ng pamilya ni Mark.
“Ginamit mo ako!” bulyaw ni Mark. “Sinira mo ang buong buhay ko para sa pekeng bata?! Lumayas ka sa harap ko bago kita maipakulong sa estafa!”
Ibinaba ko ang tawag. Hindi ko kailangang magdiwang sa kabiguan ng iba, ngunit hindi ko maikakaila ang kakaibang ginhawa na gumapang sa aking dibdib. Ang batas ng karma ay hindi natutulog; dumarating ito sa oras na akala ng may sala ay panalo na sila.
Paglapag ng eroplano sa Cebu, sinalubong kami ng mainit na simoy ng hangin at ng isang pribadong van mula sa kumpanyang pamumunuan ko. Pagsakay namin, nakita ko sa aking telepono ang labimpitong missed calls mula kay Mark. May kasama pa itong mga sunod-sunod na mensahe:
“Diana, nasaan kayo? Nagkamali ako. Kailangan nating mag-usap.”
“Diana, please. Si Lia at Rina, kailangan ko ang mga anak ko.”
“Bumalik kayo rito sa Maynila. Patawarin mo ako.”
Tinitigan ko ang bawat mensahe nang walang bahid ng awa. Kinuha ko ang SIM card sa aking telepono, marahan itong binali sa gitna, at itinapon sa basurahan sa loob ng sasakyan.
Tumingin ako sa labas ng bintana habang binabaybay namin ang tulay patungo sa bago naming tahanan. Hinawakan ko ang maliliit na kamay nina Lia at Rina. Tapos na ang yugto ng pagiging biktima. Simula sa araw na ito, hindi na kami muling lilingon pa sa lalaking kinalimutan kami dahil lamang sa isang huwad na pangarap.