PART 2: ANG HAKBANG NG MANGINGISDA AT ANG LIHIM NG MGA SUGAT
Nabalot ng nakabibinging katahimikan ang buong covered court. Ang mainit na hanging kanina lamang ay nagdadala ng ingay ng mga abaniko at bulungan ng mga magulang ay tila napalis at naging marahang simoy na nagpatindig ng balahibo ng lahat. Nakatitig si Sir Daniel kay Joshua. Sa mga mata ng sampung taong gulang na bata, hindi pagmamalaki ang nakita ng principal kundi ang dalisay na pasasalamat ng isang anak na alam kung gaano kabigat ang bawat sentimong nagdala sa kanya sa entabladong iyon.
Dahan-dahang binitiwan ni Sir Daniel ang laso ng gintong medalya. Sa halip na humakbang paatras upang tapusin ang seremonya, tumalikod siya mula sa mikropono at lumingon kay Tatay Roger. Si Roger, na nakatayo pa rin sa likod ng kurtina na basang-basa ang kupas na damit, ay biglang yumuko sa hiya. Akala ng matandang mangingisda ay papagalitan siya o paaalisin dahil sa amoy ng isda at dagat na sumasaling sa mamahaling americana ng punong-guro. Sinubukan ni Roger na humakbang paatras, nanginginig ang mga binti na nasanay sa alon ng karagatan, at pilit na itinago ang maruming lambat sa likod ng kanyang likuran.
Ngunit nagulat ang lahat nang humakbang si Sir Daniel palapit sa kanya. Hindi galit ang mababakas sa mukha ng principal kundi isang pambihirang lambing at paggalang.
“Tatay Roger, halika rito sa harap,” marahang wika ni Sir Daniel, ngunit sapat ang lakas upang marinig ng mga nasa unang hanay ng upuan.
“N-naku, Sir… pasensya na po kayo. Marumi po ako… galing po ako sa laot, baka marumihan ko ang stage,” pautal-utal at nanginginig na sagot ni Roger habang lumalayo pa lalo. Ang kanyang mga mata ay tuluyan nang bumigay sa luhang kanina pa pinipigil. “Nandito lang po ako para makita ko lang si Joshua.”
Hindi nakatiis si Joshua. Binalewala ng bata ang lahat ng bilin at patakaran tungkol sa pormalidad ng graduation. Mabilis siyang tumakbo palapit sa kanyang ama at mahigpit itong niyakap sa baywang, hindi alintana ang basang kamiseta at malansang amoy na kumapit sa kanyang malinis at maayos na uniporme.
“Papa, huwag kang aalis!” humihikbing sigaw ng bata.
Nang marinig iyon ng buong paaralan, lumapit si Sir Daniel at hinawakan sa balikat si Roger. Nang mahawakan niya ang braso ng ama, napansin ng principal ang mga palad nito—makapal ang kalyo, may mga sariwang sugat mula sa matatalas na tinik at nylon ng lambat, at kulubot sa matagal na pagkababad sa tubig-alat. Kinuha ni Sir Daniel ang mikropono mula sa podium, lumakad pabalik kasama ang mag-ama sa mismong gitna ng stage, at iniharap sila sa buong bulwagan.
“Mga guro, mga magulang, at mga mag-aaral,” basag ang boses ni Sir Daniel, “ang medalyang ito ay para sa batang nagsikap. Ngunit ang karangalang ito ay pag-aari ng mga kamay na sumugat sa sarili upang magkaroon ng maliwanag na kinabukasan ang kanyang anak.”
Sa sandaling iyon, walang nakapagsalita sa mga manonood. Nagsimulang magpahid ng luha ang mga gurong kanina’y mahigpit sa patakaran, habang ang mga kapwa magulang ay napayuko sa tindi ng emosyong bumalot sa bulwagan.