PART 3: ANG KASAL SA GILID NG KAMATAYAN AT ANG HIMALANG DALA NG PAG-IBIG
Nang marinig ang pahayag ng doktor, halos mawalan ng malay ang ina ni Dave, ngunit si Jasmine ay nanatiling matatag. Pinunasan niya ang huling patak ng luha sa kanyang pisngi. Hindi siya susuko kung kailan lumalaban pa si Dave.
Pinayagan si Jasmine na pumasok sa Intensive Care Unit (ICU) matapos magsuot ng protective gown sa ibabaw ng kanyang wedding dress. Pagpasok niya, halos madurog ang kanyang puso sa tanawin. Si Dave, ang matipuno at masayahing lalaking dapat sana’y kasayaw niya sa reception ngayon, ay halos hindi na makilala. Nakabalot ng makakapal na benda ang buong katawan nito, may malaking tubo sa bibig na nakakabit sa mechanical ventilator, at ang bawat tibok ng puso ay umaasa na lamang sa mga makinang nakapaligid sa kanya.
Dahan-dahang lumapit si Jasmine. Hinawakan niya ang tanging bahagi ng kamay ni Dave na walang paso o benda. Malamig ito, ngunit pamilyar pa rin sa kanyang palad.
“Dave…” bulong ni Jasmine habang nanginginig ang boses. “Nandito na ako, Mahal. Nandito na ang bride mo. Hindi kita iiwan.”
Kinuha ni Jasmine mula sa kanyang bulsa ang dalawang singsing na dapat sana’y ipagpapalit nila sa altar. Kinuha rin niya ang maliit na wedding vow na isinulat niya sa papel. Tumayo siya nang tuwid sa tabi ng hospital bed, inayos ang gusot niyang gown, at hinarap ang lalaking mahal niya.
“Dave, hindi natin kailangan ng magarbong simbahan o hardin,” basag ang boses ngunit puno ng pananalig na simula ni Jasmine. “Nangangako ako sa harap ng Diyos at sa harap mo, iibigin kita sa hirap at ginhawa, sa sakit at kalusugan. Kahit hindi ka makasagot ngayon, alam kong naririnig mo ako. Sinuot mo ang singsing sa puso ko, at ngayon, isusuot ko ito sa’yo.”
Dahan-dahan niyang isinuot ang gintong singsing sa nanlalamig na daliri ni Dave. Pagkatapos, isinuot din niya ang sariling singsing. Yumuko si Jasmine at idinampi ang kanyang mga labi sa noo ni Dave na tanging bahaging walang sugat. “Gumising ka na, please. May first dance pa tayo.”
Sa labas ng salamin ng ICU, nakadungaw ang mga pamilya, mga kaibigan, at maging ang mga pamilya ng mga batang nailigtas ni Dave. Lahat sila ay nakayuko, hawak-kamay na nagdarasal nang sabay-sabay. Ang buong pasilyo ng ospital ay naging isang santuwaryo ng panalangin.
Lumipas ang madaling araw. Alas-singko ng umaga nang biglang tumunog ang mga alarma ng mga monitor sa loob ng ICU.
BEEP! BEEP! BEEP!
Bumaba nang husto ang blood pressure ni Dave. Nagsimulang mag-agaw-buhay ang kanyang katawan. Agad na nagpulasan ang mga nars at doktor papasok sa silid.
“Code Blue! Flatlining na ang pasyente!” sigaw ng punong nars.
“Ihanda ang defibrillator! Clear!”
Naramdaman ni Jasmine ang pagtulak sa kanya ng mga staff palabas ng pinto. Ngunit bago siya mailabas, humigpit ang kapit niya sa bakal ng kama. “Dave, lumaban ka! Huwag mo akong iwan! Nangako ka sa akin!” sigaw niya sa gitna ng kaguluhan.
“Clear!” Muling niyanig ng kuryente ang dibdib ni Dave.
Tuwid na linya ang lumabas sa monitor. Isang tuloy-tuloy na tunog ng kamatayan ang umalingawngaw: EEEEEEEEEE…
“Isa pa! 200 Joules! Clear!”
Tumalon muli ang katawan ni Dave. Nanatiling patag ang linya sa loob ng tatlong napakahabang segundo. Tila huminto ang pag-ikot ng mundo para kay Jasmine. Napaluhod siya sa sahig, umiiyak nang walang boses.
Ngunit bago pa man magdeklara ang doktor ng oras ng kamatayan, isang mahinang tunog ang bumasag sa katahimikan.
Beep…
Napatigil ang lahat.
Beep… Beep… Beep…
Bumalik ang ritmo ng puso sa monitor. Naging regular at matatag ang bawat pintig. Kasabay nito, dahan-dahang gumalaw ang mga daliri ni Dave—ang mismong kamay kung saan nakasuot ang gintong singsing ng kasal.
Dahan-dahan, sa gitna ng matinding hirap, bahagyang umangat ang talukap ng mga mata ni Dave. Tumingin siya sa direksyon ni Jasmine na nakaluhod sa sahig. Isang mahinang panginginig ng kanyang mga labi ang sumilay sa ilalim ng oxygen mask.
Nang makita iyon ng siruhano, napailing ito sa pagkamangha. “Himala… Isang tunay na himala.”
Mabilis na gumapang si Jasmine palapit sa kama at muling hinawakan ang kamay ni Dave. Naramdaman niya ang marahang pagpisil ng lalaki sa kanyang mga daliri—isang mahina ngunit tiyak na tugon.
“Nandito ako, Dave. Asawa mo na ako,” umiiyak na may kasamang ngiti na sabi ni Jasmine.
Tumulo ang isang butil ng luha mula sa mata ni Dave patungo sa kanyang benda, tanda ng labis na pasasalamat at pagmamahal. Maaaring nasunog ang kanyang kasuotan, maaaring nawasak ang pinaghandaang marangyang seremonya, ngunit napatunayan nila sa buong mundo na ang tunay na kasal ay hindi nasusukat sa ganda ng bulaklak o karangyaan ng reception. Ang tunay na kasal ay nasusukat sa kadakilaan ng puso, sa sakripisyo para sa kapwa, at sa pag-ibig na kayang daigin maging ang pinakamadilim na anino ng kamatayan.