PART 2
“Rafael! Nawalan ako ng access sa pera ko!” Halos maiyak si Doña Teresa habang hawak ang cellphone. Mula sa loob ng opisina, naririnig ko ang kanilang pagtatalo. “Impossible, Ma! Kakagamit mo lang ng card kahapon!” “Subukan mong tawagan ang bangko!” Makalipas ang ilang sandali, narinig ko ang boses ni Rafael. “Ano? Revoked ang authorization ko?” Sinundan iyon ng malakas na pagkatulak ng isang upuan. “ELENA! LUMABAS KA!” Hindi ako gumalaw. Nasa telepono pa rin si Attorney Miguel. “Elena, naisagawa na ang pansamantalang pagtanggal sa mga access na pinahintulutan mong bawiin. Ang mga transaksiyong nangangailangan ng karagdagang legal na proseso ay isinangguni na rin natin sa mga kinauukulan.” “Paano ang mga dokumento?” “Na-secure na ang mga kopya. Pati ang CCTV recordings.” Napapikit ako. Hindi pala nasayang ang 4 na buwan kong paghahanda. Nagsimula ang lahat nang makatanggap ako ng email mula sa aming accountant. May inilabas na ₱10,800,000 mula sa isang investment account. Ayon sa rekord, ako raw ang pumirma sa authorization. Pero noong araw na iyon, nasa Cebu ako para sa isang business conference. Nang ipakita ko kay Rafael ang dokumento, sinabi niyang nakalimutan ko lamang daw ang aking pinirmahan. “Elena, napakarami mong iniisip. Ako na ang bahala sa finances natin.” Dahil mahal ko siya, pinili kong magtiwala. Pero nang maulit ang pangyayari, kinausap ko si Attorney Miguel. Siya ang matagal nang abogado ng pamilya Castillo. 23 taon na siyang tumutulong sa negosyo ng aking ama. Ipinakita ko sa kaniya ang mga kahina-hinalang dokumento. At doon nagsimula ang tahimik naming imbestigasyon. Ngayon, naiintindihan ko na kung bakit kailangan naming maghanda. May kumatok sa pinto. “Elena, ako ito. Miguel.” Pagbukas ko, nakita ko ang abogado kasama ang 2 pulis. Napatingin ang isang pulis sa aking mukha. “Ma’am, gusto po ba ninyong magbigay ng pahayag tungkol sa nangyari?” “Opo.” Lumabas kami patungo sa dining room. Nandoon pa rin ang 14 kamag-anak ni Rafael. Ngunit wala nang tumatawa. Nakatayo si Rafael sa tabi ng mesa. “Ano ang ibig sabihin nito, Elena? Bakit may mga pulis sa bahay ko?” Tahimik na inilapag ni Attorney Miguel ang isang dokumento. “Mr. Villanueva, kailangan po muna nating linawin ang isang bagay.” “Ano iyon?” “Hindi po sa inyo nakapangalan ang bahay na ito.” Napakunot ang noo ni Rafael. “Ano?” Binuksan ng abogado ang folder. “Ang property na ito ay pag-aari ng Castillo Holdings, isang family corporation na kontrolado ni Mrs. Elena Castillo bago pa ang inyong kasal.” Hindi agad nakapagsalita ang asawa ko. Si Doña Teresa ang unang nakabawi. “Hindi maaari! Anak ko ang bumili ng bahay na ito!” Umiling si Attorney Miguel. “Nasa amin po ang mga titulo, corporate records, at dokumento ng pagmamay-ari.” Inilapit niya ang mga papeles. “Ang bahay, ang lupa, at ang karamihan sa mga sasakyang ginagamit ng inyong pamilya ay bahagi ng ari-ariang pinamamahalaan ni Mrs. Castillo.” Napaupo si Doña Teresa. “Paano ang perang ibinibigay sa akin buwan-buwan?” Tumingin ako sa kaniya. “Galing din po sa akin, Mama.” “Hindi!” “₱450,000 bawat buwan, sa loob ng 5 taon. Ako ang nag-apruba ng allowance noong sinabi ninyong kailangan ninyo ng tulong.” Nanlaki ang kaniyang mga mata. “Sinabi ni Rafael na galing iyon sa negosyo niya!” Napatingin ako sa aking asawa. Hindi niya magawang salubungin ang aking tingin. “Rafael,” mahinahon kong tanong, “bakit mo sila hinayaang maniwala na ikaw ang may-ari ng lahat?” “Dahil ako ang nag-aasikaso ng negosyo!” “Ang pag-aasikaso ay hindi katumbas ng pagmamay-ari.” Napatingin ang mga kamag-anak niya sa isa’t isa. Ang pinsan niyang kanina ay tumatawa habang pinapahiya ako ay tahimik nang nakayuko. Lumapit ang pulis kay Rafael upang kunin ang kaniyang pahayag. Ngunit habang abala sila, may napansin akong notification sa laptop na naiwan niyang bukas. Isang mensahe mula sa babaeng nagngangalang Victoria. “Nangako kang aayusin mo ngayong gabi. Hindi na ako maghihintay. Victoria.” Napatigil ako. Victoria. Iyon ang pangalan ng unang asawa ni Rafael. Ang babaeng sinabi niyang matagal nang nawala sa isang aksidente. Lumapit ako kay Attorney Miguel. “Attorney, tingnan ninyo ito.” Binasa niya ang mensahe. May sumunod pang notification. “Bukas na ang deadline. Kapag umalis na siya, maaayos mo na ang bahay at ang pera.” Biglang nanlamig ang aking mga kamay. Tumingin ako kay Rafael. Hindi lamang pala niya ako gustong paalisin. May plano siyang kailangang maisagawa kapag wala ako.