Pagkasabi kong tumawag ng internal audit ay nanlamig si Siska pero agad siyang tumango at isinara ang pinto ng opisina ko. Ang totoo, hindi pera ang unang pumasok sa isip ko noong makita ko ang RTN-4472 na iyon kundi ang mukha ng sarili ko dalawang taon na ang nakalipas na pumipirma sa waiver para sa sarili kong anak. Parang sinampal ako nang paulit-ulit ng katotohanang ang budget na dapat ay para sa client ang siyang bumubuhay sa bago niyang pamilya. Binuksan ko ang finance portal at sinimulan kong hilahin ang lahat ng reimbursement ni Rigo sa loob ng siyam na buwan, at habang tumataas ang numero ay mas lalo akong kinikilabutan. Hindi lang pala iyon pang-hotel, may mga resibo ng mamahaling kainan sa BGC, gasoline na pang-long drive sa Tagaytay, at pati maternity check-up na naka-charge bilang client meeting sa isang clinic sa QC.
Dumating si Sir Lando, ang head ng audit, at tahimik kong pinakita sa kanya ang screen. Hindi siya agad nagsalita, tinignan lang niya ang code, ang client name, at ang pangalan ni Melissa sa transfer screenshot na hawak ko. Sabi niya, “Alana, sigurado ka ba rito? Malaki ito.” Sabi ko, “Iyan mismo ang dahilan kung bakit ikaw ang tinawag ko. Ayokong idaan sa HR o sa commercial dahil asawa ko siya. Gusto kong dumaan sa tamang proseso.” Tumango siya at kinuha ang kopya ng ebidensya, “I-hold muna natin ito, bubuo ako ng maliit na team at i-cross-check namin ang lahat ng RTN na naka-pangalan sa kanya, pero kailangan ko ring i-freeze pansamantala ang access niya sa reimbursement system para hindi mabura.”
Habang ginagawa iyon ng audit ay bumalik ako sa normal na trabaho na parang walang nangyari. Sa group chat ay patuloy pa rin si Melissa sa pag-post ng mga bagong ebidensya kuno para patunayang mahal siya, at ang mga tao ay nagsisimula nang magsawa sa drama. Si Rigo naman ay panay ang tawag at text na kesyo pinapalaki ko raw ang bagay-bagay at huwag ko raw idamay ang trabaho sa personal na problema namin. Ang kapal ng mukha niyang sabihin iyon samantalang siya mismo ang nagdala ng pera ng kumpanya sa relasyon nila. Hindi ko siya sinagot. Sa bahay ay nag-impake na siya ng ilang gamit at lumipat na raw muna siya kina Melissa dahil buntis daw ito at kailangan ng kasama.
Kinagabihan ay tumawag ulit ang biyenan ko at sa pagkakataong ito ay mas matapang pa, “Alana, kung talagang may hiya ka pa, pirmahan mo na ang annulment at huwag mo nang guluhin ang apo ko.” Hindi ako sumagot, pinatay ko lang ang tawag at tinitigan ang kisame. Doon ko na-realize na sa loob ng anim na taon ay ako lang pala ang nag-iisang nagtataguyod ng konsepto ng pamilya na iyon. Ako ang nag-adjust, ako ang nagparaya, ako ang nagpatawad sa lahat ng maliliit na kasinungalingan hanggang sa lumaki ito nang ganito.
Kinabukasan ay mas malala ang lumabas. Tinawag ako ni Lando sa maliit na conference room at doon ay may dalawa pang auditor, at sa projector ay kitang-kita ang summary. Halos 487 million pesos ang kabuuang na-reimburse ni Rigo na walang maayos na supporting receipts, puro peke ang client signature at recycled ang mga resibo ng hotel. At ang pinakamasakit, may ilang biyahe na naka-file bilang client visit sa Cebu at Davao pero ang totoo ay bakasyon nila ni Melissa at kasama pa sa resibo ang pre-natal vitamins. Sabi ni Lando, “Alana, kailangan na nating i-escalate ito sa management committee bukas. Hindi na ito simpleng marital issue, this is fraud.” Tumango ako at sa unang pagkakataon sa loob ng ilang araw ay naramdaman kong hindi na ako nasasaktan, galit na ang nararamdaman ko.
Paglabas ko ng conference room ay nasalubong ko si Melissa sa pantry, hawak ang tiyan niya na halatang ipinapakita pa. Ngumiti siya sa akin na parang nagtagumpay, “Ma’am, sana maintindihan mo na. Kailangan na kasi ng baby namin ng buong pamilya.” Tinitigan ko siya at sa wakas ay sinabi ko nang malinaw, “Melissa, hindi mo pa alam kung gaano kalaki ang pinasok mo. Akala mo pag-ibig lang ang laban na ito, pero sa susunod na linggo ay maiintindihan mong hindi lang puso ang sinaktan mo kundi pati ang kumpanyang bumubuhay sa inyo.” Namutla siya pero nagkunwaring matapang pa rin. Umuwi ako nang araw na iyon na may dalang kopya ng audit draft at isang desisyon na buo na sa isip ko. Hindi na ako ang babaeng magpapalaglag ng sarili niyang anak para sa lalaking katulad niya.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 
Nasa comment section na ng Facebook page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 3 
Nasa comment section na ng Facebook page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 3