BAHAGI 3: ANG PAGBANGON MULA SA MGA ABO

Makalipas ang tatlong buwan.

Ang simoy ng hangin sa BGC ay may hatid nang panibagong ginhawa. Sa tatlumpung palapag ng residential tower, hindi na maririnig ang anumang bakas ng nakalipas na unos. Ang three-bedroom condo na minsang tinangkang nakawin sa akin ay ganap nang tapos. Ang mga pasadyang cabinet para sa aking baking tools ay puno na ng mga bagong kagamitan; ang malaking kusina ay amoy banilya, sariwang butter, at mainit na cinnamon.

Walang Sofia Reyes na nakatungtong kahit isang hakbang sa loob ng pinto.

Sa tulong ng mga awtoridad, naaresto si Sofia sa isang serviced apartment sa Makati habang nag-eempake upang tumakas patungong Malaysia. Lumabas sa mas malalim na imbestigasyon ng NBI na hindi lang pala sa akin ginawa ni Sofia ang ganoong modus; may dalawa pang negosyante sa Cebu at Singapore ang nabiktima niya sa pamamagitan ng paggamit ng kanyang posisyon sa bangko upang magpalsipika ng mga dokumento ng pautang. Kasalukuyan siyang nakapiit sa Pasig City Jail habang nililitis ang kanyang mga non-bailable charges para sa syndicated estafa.

Samantala, tuluyan nang gumuho ang mundo ng mga Rivera.

Upang maiwasan ang agarang pagkakakulong sa mga kasong kriminal na isinampa ko, napilitang ibenta ni Tita Corazon ang kanilang minamahal na dalawang palapag na mansyon sa Antipolo sa napakababang halaga upang mabayaran ang settlement at ang mga nag-aalburutong pinagkakautangan ng kumpanya ni Arman. Ang Vanguard Horizon Logistics ay tuluyang idineklarang bankrupt matapos silang i-blacklist ng Department of Trade and Industry at ng Securities and Exchange Commission.

Isang hapon, habang personal kong binibisita ang aming bagong tayong branch sa tapat mismo ng isang kilalang shopping strip sa Bonifacio High Street, napansin ko ang isang pamilyar na anino sa labas ng salaming bintana.

Si Arman.

Ibang-iba na ang itsura niya. Ang dating makinis at mapagmataas na binata na laging nakasuot ng pasadyang suit ay nakasuot na lamang ng kupas na polo shirt at maong. Payat na payat siya, bagsak ang mga balikat, at may bitbit na lumang brown envelope na naglalaman ng kanyang resume. Nabalitaan kong kahit saang logistics o shipping company siya mag-aplay, agad siyang tinatanggihan dahil sa lumabas na balita tungkol sa kanyang panloloko at falsification records.

Nang magtama ang aming mga paningin sa kabila ng makapal na salamin, napatigil siya.

Dahan-dahan siyang lumapit sa pinto, ngunit bago pa man niya mahawakan ang seradura, humarang na ang dalawang nakatalagang gwardya ng branch. Lumabas ako upang harapin siya sa huling pagkakataon.

“Lara…” basag ang kanyang boses, halos pabulong. “Kahit limang minuto lang… pakinggan mo naman ako.”

“Wala na tayong dapat pag-usapan, Arman,” matatag kong sagot, nakapamulsa sa aking apron.

“Nawala na ang lahat sa akin, Lara!” nanginginig ang kanyang mga labi habang lumuluha. “Wala na kaming bahay… Nakikitira na lang kami ni Mama sa isang maliit na inuupahang apartment sa Marikina. May sakit pa siya sa puso at halos hindi namin mabili ang mga gamot niya. Walang tumatanggap sa akin sa trabaho. Nagmamakaawa ako sa’yo… iurong mo na yung natitirang kaso sa korte. Tulungan mo naman ako… kahit gawin mo na lang akong delivery driver sa bakery mo, tatanggapin ko!”

Tinitigan ko siya nang matagal. Walang galit sa aking dibdib, ngunit wala rin kahit katiting na awa. Ang tanging nararamdaman ko ay ang malamig na katotohanan ng hustisya.

“Naaalala mo ba noong gabing iyon sa hotel, Arman?” tanong ko sa kanya, mahinahon ngunit bawat salita ay may bigat ng bakal. “Noong sinabi kong P4.2 milyon ang inilabas ko sa condo at galing yun sa buong buhay na ipon ni Mama, anong sinabi mo sa akin?”

Hindi siya nakasagot. Napayuko siya sa kahihiyan.

“Sinabi mo sa akin: ‘Wag mo akong ipahiya dahil sa maliit na bagay.’ Para sa’yo, maliit na bagay ang buhay ko, ang pagod ng pamilya ko, at ang negosyong itinayo ko mula sa wala.” Humakbang ako nang bahagya papalapit sa kanya. “Ang nararanasan mo ngayon ay hindi dahil sinira ko ang buhay mo. Bunga yan ng bawat masamang desisyon, bawat panlilinlang, at bawat kasakiman na itinanim mo. Huwag mong hingin sa akin ang awang ipinagkait mo sa akin noong panahong balak ninyo akong ubusin.”

“Lara… minahal naman kita…” hikbi niya.

“Hindi mo ako minahal, Arman,” sagot ko habang nakatingin nang diretso sa kanyang mga lumuluhang mata. “Ang minahal mo ay ang ginhawang naibibigay ko sa’yo. Ang minahal mo ay ang libreng pondo na akala mo ay maaari mong kuhanin kailan mo gusto.”

Tumalikod na ako upang pumasok muli sa loob ng bakery.

“Lara!” sigaw niya mula sa likod habang marahang inilalayo siya ng mga gwardya mula sa bungad ng tindahan.

Hindi na ako muling lumingon.

Pagpasok ko sa loob, bumungad sa akin ang masiglang tugtog at ang tawanan ng mga kostumer na pumipila upang bumili ng aming mga bagong baked pastries. Lumapit si Maya, may hawak na tablet at nakangiti nang malapad.

“Ma’am Lara, dumating na po ang opisyal na confirmation mula sa franchising board,” masayang balita ni Maya. “Approved na po ang tatlong bagong franchise applications para sa Cebu, Davao, at Pampanga. At ang feature article natin para sa Top Women Entrepreneurs of the Year, ilalabas na po sa susunod na buwan.”

Napangiti ako. Kinuha ko ang isang bagong lutong sourdough bread mula sa cooling rack, pinakiramdaman ang init at lutong nito sa aking mga kamay.

Tiningnan ko ang aking kanang kamay—wala nang diamond ring na nagtatago ng kasinungalingan, kundi malinis, malaya, at handang humawak muli sa sarili kong tadhana. Ang sakit ng nakaraan ay hindi naging dahilan upang ako ay mawasak; bagkus, ito ang naging apoy na nagpatigas sa aking pagkatao.

Sa tabi ng bintana, nasilayan ko ang paglubog ng araw na nagpinta ng kulay kahel at ginto sa buong kalangitan ng BGC. Sa wakas, ang tahanang itinayo ko ay tunay nang naging akin—isang patunay na walang sinumang magnanakaw ang magtatagumpay laban sa isang babaeng marunong lumaban para sa sarili niyang dangal.