BAHAGI 2: ANG PAGBAGSAK NG MAPAGMATAAS
Nabalot ng nakabibinging katahimikan ang marangyang lobby ng Monteverde Grand Hotel. Ang mga empleyadong kanina lamang ay abala sa kani-kanilang mga gawain ay tila napako sa kinatatayuan, maging ang mga bisitang mayayamang umiinom ng kape sa di-kalayuan ay napatingin sa direksyon namin. Ang malamig at matalim na tinig ng asawa kong si Gabriel ay umalingawngaw sa buong paligid, tumatagos sa balat at sumusugat sa natitirang kapalaluan ng aking ama.
Si Papa, na kilala ko buong buhay ko bilang isang lalaking tuwid kung tumindig, walang kinatatakutan, at laging may maipagyayabang na tindig-militar, ay unt-unting nanliit. Ang kanyang mukha na dati’y namumula sa galit at kayabangan ay biglang nawalan ng kulay. Napatitig siya sa kamay ni Gabriel na mahigpit ngunit buong lambing na nakahawak sa aking mga daliri, at saka lumipat ang kanyang nanginginig na paningin sa mamahaling singsing na may brilyante sa aking palasingsingan—isang singsing na sumisimbolo sa buhay na hindi niya kailanman naisip na mararating ko.
“A-ano?” nanginginig ang mga labi ni Papa habang pilit na humahanap ng salitang maibubuga. “Gabriel… Monteverde? Ikaw ang may-ari ng buong kadenang ito?”
Hindi sumagot si Gabriel upang magyabang. Tinitigan lamang niya si Papa nang may malamig na awtoridad bago muling nagsalita, “Hindi lang ako, Ginoo. Kami. Ang babaeng tinawag mong tanga kanina, ang babaeng pinaratangan mong naghihirap at hinusgahan mo batay lamang sa simpleng uniporme ng aming operasyon dahil personal niyang sinusuri ang kalagayan ng mga tauhan dito—siya si Andrea Villanueva-Monteverde. Siya ang Chief Operating Officer at Co-Owner ng Monteverde Hospitality Group. Lahat ng nakikita mo rito, mula sa marmol na sahig hanggang sa mga kandelero sa kisame, ay bunga ng kanyang sipag, talino, at integridad. Ang mga katangiang tinangka mong wasakin dalawampung taon na ang nakararaan.”
Napalunok si Papa. Ang maliit na maletang hila-hila niya ay halos mabitawan ng kanyang nanginginig na kanang kamay. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin, ang dating nanlilisik at mapanghamak niyang mga mata ay napalitan ng labis na pagkalito at takot. “Andrea… bakit hindi mo sinabi sa akin? Noong nasa burol ng nanay mo… bakit nagsuot ka lang ng simpleng damit? Bakit hinayaan mong isipin ko na…”
“Na ano, Pa? Na naghihirap pa rin ako para patuloy ninyo akong maapakan?” marahan ngunit buong diin kong sagot. Walang bahid ng galit ang tono ko, kundi purong katotohanan na mas lalong nagpabigat sa kanyang dibdib. “Umuwi ako sa Laguna hindi para magpayabangan o ipagmalaki ang yaman ko. Umuwi ako para ihatid si Mama sa huling hantungan. Pero kayo, hanggang sa huling sandali, ang tanging hinahanap ninyo ay ang aking kabiguan para patunayan sa sarili ninyo na tama ang ginawa ninyong pagtatakwil sa akin.”
Sa sandaling iyon, lumapit ang aming General Manager na si Mr. Santos. Bahagya itong yumukod sa akin at kay Gabriel bago bumaling sa aking ama. “Sir, kayo po ba si Ernesto Villanueva mula sa Laguna?”
Nagulat si Papa sa pagbanggit ng kanyang pangalan. “O-oo, ako nga. Bakit?”
Binuksan ni Mr. Santos ang hawak niyang leather portfolio at inayos ang kanyang salamin. “Nakarating po sa opisina ang inyong aplikasyon para sa loan restructuring at pakiusap na huwag munang i-foreclose ang lumang commercial building ninyo sa San Pablo, pati na rin ang hiling ninyong financial assistance sa aming charity foundation para sa inyong lumalalang sakit sa puso at maintenance. Pumunta po kayo rito ngayon upang personal na magmakaawa sa may-ari ng hotel, tama po ba?”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang aking ama. Biglang bumuka ang kanyang bibig ngunit walang boses na lumabas. Ang dahilan kung bakit siya naroroon sa Makati, naka-amerikana ngunit may dalang kaba, ay hindi upang magbakasyon o magmalaki, kundi upang magmakaawa sa isang bilyonaryong hindi niya kilala—nang hindi nalalamang ang bilyonaryong may hawak ng kanyang kapalaran ay walang iba kundi ang sarili niyang anak na itinapon niya sa ulan.
Napatingin si Gabriel sa akin, tahimik na nagtatanong kung ano ang nais kong gawin. Ngunit bago pa ako makapagsalita, bumukas muli ang pinto ng elevator at isang matangkad, makisig na binata ang lumabas na nakasuot ng pormal na kasuotan.
“Mom, Dad, handa na po ba kayo sa meeting?” masiglang tawag ng binata.
Nang marinig ni Papa ang boses na iyon at makita ang mukha ng binata, lalo siyang napaatras hanggang sa sumandal ang kanyang likod sa malamig na pader ng lobby.