PART 2
Tila huminto ang ikot ng mundo sa loob ng jeep nang maglakad paatras si Mang Romy mula sa harapan patungo sa pwesto ni Carla. Bawat yabag ng kanyang pudpod na tsinelas sa sahig na yero ay nagdulot ng matinding kaba sa dalaga. Napapikit na lamang si Carla, nakayuko, at handa nang tanggapin ang masasakit na salita o ang ipahiya sa harap ng maraming tao.
Ngunit walang sigaw na narinig.
Walang mura.
Walang galit.
Sa halip, narinig ng lahat ang mahinang pagbuntong-hininga ng matanda. Nang mag-angat ng tingin si Carla, nakita niyang iniabot ni Mang Romy ang kanyang maruming panyo at isang lukot na limang daang pisong papel na kinuha mula sa kanyang sariling maliit na kahon ng kita.
“Punasan mo ang luha mo, ineng,” malumanay ngunit buong-tatag na sabi ni Mang Romy. Ang boses niyang kanina’y akala ng lahat ay mabagsik ay puno pala ng labis na malasakit. “Huwag kang umiyak. Hindi ako bulag para hindi makita ang laslas sa bag mo. Kitang-kita ko sa mga mata mo ang totoo. Hindi ka magnanakaw, estudyante ka na nagsusumikap lang.”
Natahimik ang buong jeep. Ang aleng may payong na kanina’y nagparatang na baka modus ito ay biglang nagbaba ng tingin. Ang lalaking nagsabing magaling umarte si Carla ay tila napipi sa kinauupuan.
“Mang Romy… hindi ko po matatanggap ‘yan,” nanginginig na tanggi ni Carla habang patuloy ang pag-agos ng luha. “Wala na nga po akong pambayad sa inyo, tapos bibigyan niyo pa ako ng pera? Baka po ‘yan pa ang pambili niyo ng krudo o pangkain ng pamilya niyo mamayang gabi.”
Bahagyang ngumiti ang tsuper, lumitaw ang malalalim na kulubot sa paligid ng kanyang mga mata. “May anak din akong babae, ineng. Kung nabubuhay pa siya ngayon, kasing-edad mo na sana siya at nag-aaral din para maging guro. Noong nagkasakit siya noon, wala akong nagawa dahil kapos kami. Kaya sa tuwing may nakikita akong batang nagsusumikap mag-aral, anak ang turing ko sa inyo. Kunin mo ito. Pamasahe mo pauwi mamaya at pambili mo ng pagkain. Huwag mong hahayaang sirain ng masasamang tao sa kalsada ang pangarap mo. Mag-focus ka sa exam mo.”
Napahagulgol si Carla, hindi na dahil sa takot o kahihiyan, kundi dahil sa labis na pasasalamat. Tila nahimasmasan din ang budhi ng ibang mga pasahero sa kabutihang-loob ng tsuper. Biglang naglabas ng bente pesos ang isang ginang sa kabilang upuan. Sumunod ang isang empleyadong naka-barong na nag-abot ng isandaang piso. Bago pa man makarating si Carla sa gate ng kanyang unibersidad, may sapat na siyang tulong mula sa mga taong kanina’y nagdududa ngunit ngayo’y naantig ang puso.
Bumaba si Carla sa tapat ng unibersidad habang mahigpit na hawak ang papel na ibinigay ni Mang Romy. Bago umandar ang jeep, sumigaw siya, “Mang Romy, hinding-hindi ko po kayo kakalimutan! Babalikan ko po kayo!”
Ngumiti lang ang tsuper, kumaway, at muling sumuong sa mausok at maingay na trapiko ng Maynila. Hindi alam ni Carla na ang araw na iyon ang magiging mitsa ng isang pangyayaring babago sa buhay nilang dalawa makalipas ang ilang taon.