PART 2
Naging bingi ang buong kabahayan sa bawat salitang binitiwan ng abogado sa kabilang linya. Naka-loudspeaker ang aking telepono, kaya malinaw na umalingawngaw sa apat na sulok ng sala ang boses ni Attorney David Castro.
“Ma’am Isabella, hawak ko ngayon ang isang lihim na memorandum of agreement na pinirmahan ni Adrian Villanueva tatlong buwan bago ang inyong kasal,” diretsahang wika ng abogado. “Nakasaad dito na nangutang ang pamilya Villanueva ng halos pitumpung milyong piso sa isang lending syndicate upang isalba ang nalulugi nilang distribution business. Ang naging kolateral at garantiya ni Adrian para hindi sila kasuhan o litisin ay ang pangakong mapapasakamay niya ang inyong mga ari-arian sa oras na maging legal kayong mag-asawa. Alam niya kung sino kayo, Ma’am. Alam ng buong pamilya niya kung sino ang tagapagmana ng Mendoza Prime Holdings.”
Dahan-dahan kong ibinaba ang telepono. Tiningnan ko si Adrian. Ang lalaking akala ko ay simple, mapagkumbaba, at walang ibang hangad kundi ang mahalin ako nang totoo. Ngayon, nakatayo siya sa harap ko na parang basang sisiw—nanlalaki ang mga mata, nanginginig ang mga tuhod, at tuluyang nawalan ng kulay ang dating maamong mukha.
“I-Isabella… makinig ka muna sa akin,” pautal-utal na wika ni Adrian habang sumusubok na lumapit, ngunit umatras ako ng isang hakbang. “Gipit na gipit lang kami noon. Pero totoo ang nararamdaman ko sa iyo! Minahal kita habang magkasama tayo!”
“Sinungaling!” maawtoridad kong putol sa kaniya nang may matatag at malamig na boses. “Kaya pala ganoon kadali para sa iyo ang manatiling tahimik habang sinasaktan ako ng nanay mo. Kaya pala hinayaan mo siyang laitin ang pagkatao ko, dahil sa paningin ninyo, ako ay isa lamang sertipikasyon ng pera—isang gamit na kailangan ninyong kontrolin at yurakan upang makuha ang yaman ko.”
Napatingin ako kay Aling Corazon. Ang mapagmataas na biyenan na kanina lamang ay parang reyna kung mag-utos at manampal ay napahawak na ngayon sa kaniyang dibdib. Ang mapupulang mga mata nito ay napalitan ng labis na takot.
“P-Pera? Pitumpung milyon?” gulat na tanong ni Aling Corazon, sabay baling sa kaniyang anak. “Adrian! Akala ko ba’y mayaman lang ang pamilya niya pero madaling paikutin dahil tanga sa pag-ibig? Akala ko ba’y kontrolado mo ang babaeng ito kaya pinayagan mo akong turuan siya ng leksiyon?”
Doon tuluyang nabasag ang anumang natitirang piraso ng paggalang sa puso ko. Wala palang inosente sa pamamahay na ito. Maging ang pananahimik ng biyenan kong lalaki na si Mang Roberto sa sulok ay bahagi lamang ng kanilang maruming sabwatan. Akala nila ay isang maamong tupa ang ipinasok nila sa kanilang lungga, hindi nila batid na ang hinahamon nila ay ang mismong nagmamay-ari ng lupang kanilang tinatapakan.
Pinunasan ko ang patak ng dugo sa aking labi gamit ang likod ng aking palad. Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Aling Corazon. Walang luha. Walang bakas ng takot. Ang dating maamong manugang ay naglaho na, at ang pumalit ay ang babaeng sinanay ng kaniyang pamilya na mamuno sa mga pinakamalalaking korporasyon sa bansa.
“Pitong sampal, Aling Corazon,” sambit ko sa napakatahimik ngunit nanunuot na tono. “Bawat isa sa mga sampal na iyon ay may katumbas na halaga. Hindi ninyo lang sinaktan ang manugang ninyo. Sinaktan ninyo ang nag-iisang Chairman ng kumpanyang nagpapalamon sa inyo. At sinisiguro ko sa inyo, hinding-hindi ninyo magugustuhan ang kabayaran.”
Kinuha ko ang aking bag sa sofa nang walang pag-aalinlangan. Bago ako tuluyang makalapit sa pinto, humarang si Adrian at lumuhod sa aking harapan, hawak ang laylayan ng aking damit habang umiiyak.
“Isabella, parang awa mo na! Huwag mo kaming sirain! Kapag iniwan mo ako, mabubulok ako sa kulungan! Babawi ako, hihingi ng tawad si Mama, papupunasan ko sa kaniya ang sapatos mo!”
Inalis ko ang kaniyang kamay nang walang bahid ng awa. “Huli na ang lahat, Adrian. Nagkamali kayo ng taong kinalaban.”