Napatigil si Gabriel sa bukana ng pinto, bitbit ang supot ng mga biniling gamot, habang unti-unting napawi ang ngiti sa kanyang mukha nang makita ang nakababatang kapatid. Walang nakapagsalita sa loob ng ilang segundo; tanging ang lagaslas ng ulan sa bubong at ang mabigat na paghinga ni Eduardo ang bumasag sa nakabibinging katahimikan.
Ang lalaking tinuring niyang sandalan sa loob ng limang taon ng paghahanap—ang kapatid na kasama niyang nag-imprenta ng mga missing poster, nagpondo sa mga imbestigador, at nagpatahan sa kanya sa tuwing mawawalan siya ng pag-asa—ay siya mismong kasabwat sa likod ng lahat.
“Eduardo, magpaliwanag kami…” ang pautal-utal na wika ni Gabriel habang dahan-dahang humaharang sa harap ni Elena at ng bata.
Nanginginig ang mga kamao ni Eduardo habang pinagmamasdan ang bawat detalye ng silid. Nakita niya ang mga litratong nakasabit sa dingding: mga larawan nina Elena at Gabriel na magkasama, masaya, at nagtatawanan habang ipinagdiriwang ang mga kaarawan ng bata. Bawat larawan ay sumasampal sa kanyang mukha na habang siya ay naghihirap at hindi makatulog sa pag-aalala, ang dalawang taong pinakamamahal niya ay bumubuo ng sarili nilang pamilya gamit ang kanyang sariling pagdurusa bilang panakip-butas.
“Limang taon, Gabriel,” pigil ang galit ngunit basag ang tinig ni Eduardo. “Limang taon akong nagmukhang baliw. Ibinenta ko ang lupa ni Tatay para magbayad ng impormante, at ikaw… ikaw pa ang nag-abot ng pambayad sa kanila para iligaw ang imbestigasyon?”
Hindi na nakatiis si Elena at humakbang pasulong, pilit pinapatulog ang umiiyak na bata sa likuran. Ibinunyag niya ang matagal nang nakatagong lihim: bago pa man mawala si Elena, matagal na silang may lihim na relasyon ni Gabriel. Nang malamang nagdadalang-tao si Elena, nagpasya silang maglaho nang sabay ngunit sa magkaibang paraan—nagkunwaring nawawala si Elena upang hindi mapahiya ang pamilya, habang si Gabriel naman ay nanatili sa tabi ni Eduardo upang kontrolin ang bawat hakbang ng paghahanap at tiyaking hindi sila matutunton kailanman.
Nanginig ang kalamnan ni Eduardo sa halo-halong galit, pandidiri, at matinding pait. Ngunit bago pa man siya makagawa ng anumang marahas na hakbang, may narinig siyang wangwang ng mga paparating na sasakyan ng pulisya mula sa labas ng kalsada—isang patunay na may iba pang nakakaalam sa lihim na tagpong ito, at ang pagtatapos ng kanilang pagkikita ay magsisimula pa lamang ng panibagong gulo.