MUNTIK NANG PALABASIN SA OSPITAL NG ISANG MAYABANG NA VIP ANG MAY-ARI PALA NG KUMPANYA: NANG MABASA NG MEDICAL DIRECTOR ANG PANGALAN SA RESETA, NAGULANTANG ANG LAHAT!
Episode 2: Ang Paglalahad ng Katotohanan
Sa gitna ng kaguluhan, bumukas ang pinto ng Executive Office sa gilid ng lobby.
Lumabas ang Medical Director ng buong ospital, si Dr. Aurelio, kasama ang dalawang senior doctors. Nakatitig ang lahat ng tao sa lobby habang mabilis silang naglalakad patungo sa aming kinaroroonan.
Inakala ni Roberto na narinig ng Medical Director ang gulo at dumating upang panigan siya.
“Dr. Aurelio!” maangas na sigaw ni Roberto habang itinuturo ako. “Mabuti’t narito ka. Ipalabas mo ang taong ito! Wala siyang respeto sa mga katulad kong nagpapasok ng pera sa ospital niyo!”
Hindi man lang tinapunan ng tingin ni Dr. Aurelio si Roberto.
Huminto ang doktor sa aming harapan ni Leo. Tumingin siya sa reseta na hawak pa rin ni Roberto, at nang mabasa ang pangalang Daniel Cruz, biglang nanlaki ang kanyang mga mata.
Mabilis na nag-ayos ng tayag si Dr. Aurelio at yumukod nang malalim sa akin sa harap ng lahat ng tao sa lobby.
“Magandang araw po, Chairman Cruz!” pormal at punong-galang na bati ng Medical Director.
Natahimik ang buong lobby. Ang mga nars, pasyente, at maging ang mga security guard ay natigilan.
Napatigil si Roberto. “D-Doctor… ano’ng tinatawag mo sa kanya? Chairman?”
Tumingin nang seryoso at malamig si Dr. Aurelio kay Roberto.
“Si Mr. Daniel Cruz ang may-ari at Founder ng Vanguard Healthcare Group,” malinaw na pahayag ni Dr. Aurelio. “Ang buong ospital na ito, pati na ang lahat ng pasilidad at gamot na gagamitin mo, ay nasa ilalim ng kanyang kumpanya.”
Para bang pinasukan ng lamig ang buong katawan ni Roberto. Nabitawan niya ang reseta na hawak niya at bumagsak ito sa sahig.
Si Mr. Gonzales, ang administrator na nakiusap sa akin kanina, ay nanginginig na sa takot. “C-Chairman Cruz… patawad po! Hindi ko po alam na kayo pala ‘yan!”
Nanatili akong kalmado habang hawak ang kamay ng aking pamangkin.
Tumingin ako nang diretso kay Roberto.
“Sabi mo kanina, wala akong pambayad at hindi ako nababagay pumila rito?” tanong ko sa mababang boses.
Hindi makapagsalita si Roberto. Nangangatog ang kanyang balikat habang nakatingin sa aking simpleng damit at lumang tsinelas.
“Sabi mo rin, ang reseta mo lang ang mahalaga at wala kang pakialam sa oras ng ibang tao.”
“M-Mr. Cruz… p-patawarin niyo po ako,” utal-utal na pakiusap ni Roberto, habang nawawala ang kanyang kaangasan. “Hindi ko po alam… Kaibigan ko ang ilang miyembro ng lupon ninyo—”
“Walang sinumang tao, mayaman man o VIP, ang may karapatang mambastos at mang-alipusta ng kapwa sa loob ng aking pasilidad,” putol ko sa kanyang linya.
Tumingin ako kay Dr. Aurelio.
“Doctor, ano ang patakaran ng Vanguard Healthcare kapag may kliyenteng nanggugulo, nang-iinsulto sa ibang pasyente, at gumagamit ng panatakot sa loob ng pasilidad?”
“Maaari silang alisan ng VIP privileges, kanselahin ang kanilang transaction, at ilagay sa blacklist ng lahat ng aming ospital, Chairman,” mabilis na sagot ni Dr. Aurelio.
Lalong namutla si Roberto. “H-Hindi niyo pwedeng gawin sa akin ‘yan! Kailangan ng pamilya ko ang gamot sa VIP ward!”
“Ang pera mo ay hindi bumibili ng karapatang tapakan ang dangal ng mga taong nakapila nang maayos,” malamig kong sagot.
Lumingon ako sa administrator na si Gonzales.
“Gonzales, pakibalik ang mga binayaran ng lalaking ito. At tiyakin mong hindi na siya makakakuha ng kahit anong espesyal na serbisyo sa alinmang branch ng Vanguard Healthcare.”
“M-Masusunod po, Chairman!” mabilis na tugon ni Gonzales habang agad na tinawag ang mga security guard.
“Patawarin niyo po ako, Chairman Cruz!” nagmamakaawang sigaw ni Roberto habang hinahawakan ng dalawang guards ang kanyang braso upang ilabas sa pasilidad. “Mag-o-apologize ako sa pamangkin mo! Patawad po!”
Tiningnan ko siya nang walang alinlangan. “Huli na ang lahat. Ang respeto ay ibinibigay sa bawat tao, hindi lang sa mga taong sa tingin mo ay makikinabang ka.”
Matapos mailabas si Roberto, yumukod muli si Dr. Aurelio sa akin. “Pasensya na po sa nangyaring abala, Chairman. Ako na po mismo ang kukuha ng reseta para sa inyong ina.”
Inabot ko ang reseta kay Dr. Aurelio. Humarap din ako kay Gonzales.
“Gonzales, mag-report ka sa Human Resources bukas. Ang pagtrato sa mga pasyente batay sa kanilang kasuotan ay hindi bahagi ng mga layunin ng kumpanyang ito.”
“Naintindihan ko po, Chairman. Maraming salamat po sa leksyon,” sagot ng administrator habang nakatungo.
Ilang minuto lang ay naibigay na sa amin ang gamot para kay Nanay.
Hawak ko ang kamay ni Leo habang naglalakad kami palabas ng ospital patungo sa aming sasakyan.
Tumingin sa akin si Leo at ngumiti. “Tito Daniel, makakainom na po ba si Lola ng gamot niya?”
Inayos ko ang kanyang jacket at ngumiti rin sa kanya. “Oo, anak. Uuwi na tayo at gagaling na si Lola.”
Tumingin ako sa langit habang naglalakad kami.
Hindi kailanman dapat sukatin ang halaga ng isang tao sa kanyang panlabas na anyo, simpleng damit, o sa presyo ng kanyang tsinelas. Ang tunay na kapangyarihan at yaman ay hindi ginagamit upang magmalaki, kundi upang maglatag ng katarungan at ipagtanggol ang karapatan ng bawat isa.