Episode 1: Ang Pagmaliit at ang Aksidente
—Abogado ako. Sa tingin mo ba may maniniwala sa isang tulad mong walang ipagmamalaki?
Tinitigan ko si Edward habang hawak niya ang aking braso. Sa sahig ng aming sala, nakatabi ang pira-pirasong basag na plorera at ang nagkalat na mga dokumento. Pitong buwan akong buntis sa aming panganay, at habang mabilis ang tibok ng puso ko dahil sa kaba, nanatiling malamig ang aking boses.
—Tawagan mo ang tatay ko, Edward. Ngayon na.
Natawa nang malakas ang aking biyenan na si Donya Teresa. Suot ang kanyang mga mamahaling alahas habang nakatayo sa tabi ng dining table, masama ang tingin niya sa akin.
—Anong tatay? Ang sinasabi mong tindero lang ng gulay mula sa probinsya? Huwag ka nang magpapansin, Clara! Naghanda kami para sa anniversary dinner ng law firm ng anak ko. Wala kaming oras sa mga drama mo!
Ako si Clara Ilustre-Salcedo. Sa loob ng dalawang taon naming pagsasama ni Edward, tiniis ko ang pang-aapi ng kanyang pamilya. Para sa kanila, isa lamang akong dukhang babae na pinakasalan ni Edward out of pity. Pinalabas kong simpleng tao lamang ako dahil ayaw kong maging basehan ng pagmamahal ni Edward ang pangalan ng aking pamilya.
Ngunit ngayong gabi, nang itulak ako ni Donya Teresa sa gilid ng hagdan dahil lang sa hindi ko agad naisilbi ang wine ng kanyang mga bisita—at nang mapaupo ako sa sahig habang namimilipit sa sakit ng tiyan—nagbago ang lahat.
—Edward, masasaktan ang baby natin… tumawag ka ng doktor! —pakiusap ko.
Nilapitan ako ni Edward, ngunit sa halip na tulungan ay kinuha niya ang aking bag at pinalabas ang aking cellphone. Mabilis niya itong pinalo sa gilid ng mesa hanggang sa mabasag ang screen.
—Walang doktor at walang ambulansiya na darating dito, Clara —bulong ni Edward nang may kasamang pagbabanta. —Nandito ang mga senior partners at ang Department Secretary. Kapag may nakakita sa ‘yong nakaupo diyan at umiiyak, masisira ang aplikasyon ko para maging Undersecretary. Kontrolin mo ang sarili mo!
—Napakasama ng ugali ninyo… —luhaang sabi ko.
—Makinig ka —dugtong ni Edward habang pilit na itinataas ang baba ko. —Ako ang pinakamagaling na abogado sa firm na ito. May mga kakilala ako sa fiscal, sa pulisya, at sa korte. Kapag sinabi kong aksidente mong nabangga ang plorera at nahilo ka lang, iyon ang paniniwalaan ng lahat. Wala kang pamilya rito. Wala kang pera. Wala kang laban.
I-type ang “YES ” at pindutin ang “Like” para ma-post namin ang buong kwento. Salamat!!…👇♥️
Episode 2: Ang Tawag at ang Pagbubunyag
May pumatak na dugo sa aking binti. Ramdam ko ang matinding sakit, ngunit mas matindi ang galit na gumising sa akin.
Inangat ko ang aking ulo at dahan-dahang sinabi:
—Tawagan mo ang tatay ko, Edward. Gamitin mo ang telepono mo. Pindutin mo ang speaker.
Nang-uuyyam na ngumiti si Edward.
—Gusto mo talaga ng kahiya-hiya bago ka umalis dito? Sige. Ibigay mo ang numero ng tatay mong magsasaka.
Sinabi ko ang personal na numero ng aking ama. Sa harap ng kanyang ina at ng ilang bisitang nakatayo sa pintuan ng sala, pinindot ni Edward ang dial pad at inagaw ang spotlight.
Ilang sandali lang, may sumagot sa kabilang linya. Isang boses na maotoridad at napakalalim.
—Sino ito?
—Magandang gabi po, “Tatay” —puno ng sarkasmo ang boses ni Edward. —Ako po ang abogado ninyong manugang, si Atty. Edward Salcedo. Tumatawag ako para ipaalam na ang anak ninyong si Clara ay gumagawa ng eksena sa bahay ko. Nananakit at nagdadahilan tungkol sa pagbubuntis niya.
Tumahimik ang kabilang linya ng limang segundo. Pagkatapos ay nagsalita ang lalaki:
—Itaas mo ang boses mo at ilagay sa speakerphone. Nasaan si Clara?
—Naka-speaker na po. At huwag niyo akong utusan —sagot ni Edward nang may pagmamayabang. —Nakatumba siya rito sa floor, nagpapakagulo habang may mga importanteng opisyal ng gobyerno akong bisita.
—Nasa sahig ang anak ko? —tanong ng boses sa kabilang linya. Ang lakas at lamig ng kanyang boses ay biglang nagpatahimik sa buong bulwagan. —Nasaan ang dugo?
Napatigil si Edward. Tumingin siya sa sahig kung saan may patak ng dugo sa tabi ng aking skirt.
—N-nadulas lang siya—
—Atty. Salcedo —putol ng matandang lalaki. —Kilala mo ba kung sino ang kausap mo?
—Bakit? Isa ka lang namang matandang galing sa probinsya na—
—Ako si General Alejandro Ilustre, ang Chief of Staff ng Armed Forces at dating National Security Adviser.
Para bang huminto ang ikot ng mundo sa loob ng bahay.
Nabitawan ng biyenan ko ang hawak niyang wine glass na lumikha ng malakas na kalansing sa tile floor. Ang dalawang bisitang abogado ni Edward na nakatayo sa may pintuan ay biglang namutla at napahakbang paatras.
—H-general Ilustre…? —pabulong at nanginginig na tanong ni Edward, habang unti-unting nawawala ang kulay sa kanyang mukha.
—May limang minuto ka para buksan ang mga gate ng subdivision ninyo, Atty. Salcedo —malamig at mariing sabi ng aking ama. —Papunta na diyan ang convoy ng Presidential Security Group, ang dalawang ambulance team, at ang hepe ng PNP Regional Office.
—T-teka po, General… aksidente lang po ito—
—Kapag may nangyaring masama sa anak ko at sa apo ko, sisiguraduhin kong hindi mo na kailanman magagamit ang lisensya mo bilang abogado —at hinding-hindi ka na makakalabas ng kulungan.
Ibinaba ang linya.
Tumingin sa akin si Edward, hawak pa rin ang nanginginig niyang telepono. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang tunay na takot sa kanyang mga mata habang naririnig mula sa labas ng bahay ang malalakas na wang-wang ng mga sasakyang pabilis na lumalapit sa Ayala Alabang.