Ako si Andrea, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Dalawang taon na kaming kasal ni Carlo, dalawampu’t pitong (27) taong gulang. Dahil maaga kaming nag-asawa, inasahan kong magiging matapang at responsable kaming dalawa sa pagbuo ng aming pamilya. Ngunit habang tumatagal, napansin ko ang isang nakakabahalang ugali ni Carlo—uhaw siya sa atensyon sa social media.
Mahilig siyang mag-post ng mga memes tungkol sa pagiging “under de saya,” sa kung gaano raw ka-toxic ang mga misis, at kung paano raw isang “malaking bitag” ang kasal. Sa tuwing pinagsasabihan ko siya, ang palagi niyang sagot: “Babe, joke lang ‘yan! Para lang dumami ang likes at reacts, masyado kang seryoso!”
Nagtitiis ako. Inunawa ko ang kanyang pagka-isip bata. Hanggang sa dumating ang araw ng aming ika-lawang anibersaryo. Ang araw na nagpamulat sa akin na ang lalaking pinakasalan ko ay isang payaso na ginagawang katatawanan ang aming sumpaan para lang sa likes.
Ang Hapunang Walang Dumating
Araw ng Biyernes, ang aming 2nd Wedding Anniversary. Maaga akong umuwi mula sa trabaho. Bumili ako ng mamahaling steak, nagluto ng pasta, at naghanda ng red wine. Nag-ayos ako, nagsuot ng magandang damit, at naghintay.
Alas-siyete ng gabi, wala pa siya.
Alas-otso, hindi niya sinasagot ang mga tawag ko.
Alas-nuwebe, lumamig na ang pagkain.
Nakatitig lamang ako sa orasan. Wala man lang siyang text na “Happy Anniversary.” Habang nag-iisa ako sa kusina at nagpipigil ng luha, biglang umilaw ang screen ng cellphone ko. Isang notification mula sa Facebook.
“Carlo Mendoza tagged you in a post.”
Mabilis kong binuksan ang aking app, umaasang isa itong matamis na mensahe ng pagbati, o kaya ay paliwanag kung bakit siya na-late. Ngunit nang makita ko ang post, parang binuhusan ng yelo ang buong katawan ko.
Isa itong litrato ni Carlo sa isang bar. Hawak niya ang isang baso ng beer, nakangiti nang malapad, at kasama ang kanyang mga barkada at ang ilang babaeng katrabaho niya.
Ang caption niya:
“2 years sa loob ng hawla! Kung pwede lang i-add to cart ang annulment papers, baka nag-check out na ako para makalaya na! Sino ba d’yan ang gusto ulit maging single? 
Nanginginig ang mga kamay kong nag-scroll sa comment section. Daang-daang reacts at komento na ang bumuhos sa loob lamang ng tatlumpung minuto.
“Hahaha! Bro, baka palayasin ka niyan!” komento ng isa niyang barkada, na sinagot ni Carlo ng, “Hayaan mo siya, ako ang hari sa bahay. Konting lambing lang d’yan, tatahimik din ‘yan. Sanay na ‘yan sa biro ko.” May mga nag-haha react, may mga naki-ride, at may ilang katrabaho niyang babae na nagbiro pang, “Single ka na ba talaga? Pila na ba kami?”
Sa puntong iyon, walang luhang pumatak mula sa aking mga mata. Ang sakit na naramdaman ko kanina ay napalitan ng isang napakalamig at matalim na katahimikan. Hindi na ito simpleng biro; ito ay tahasang pagyurak sa aking dignidad sa harap ng libo-libong tao para lamang sa barya-baryang atensyon.
Mabagal akong tumayo mula sa hapag-kainan. Kinuha ko ang malamig na pasta at steak, saka dinala sa basurahan. Hindi ko ito itinapon—sa halip, kinuha ko ang cellphone ko at kinunan ng malinaw na litrato ang buong ayos ng mesa: ang dalawang plato, ang kandilang naupos, ang alak na hindi nabuksan, at ang wall clock na nagpapakitang alas-diyes na ng gabi.
Tahimik akong pumasok sa aming kwarto. Kinuha ko ang pinakamalaking maleta sa ilalim ng kama. Isa-isa kong itinupi ang aking mga damit, kinuha ang mahahalagang dokumento, ang sarili kong savings passbook, at ang susi ng kotse na sa sarili kong pera nanggaling ang hulog. Habang nag-iimpake, naalala ko ang lahat ng beses na pinalampas ko ang kanyang pambabastos dahil sa katagang “content lang ‘yan.” Ngunit ngayong gabi, tatapusin ko ang palabas.
Bago ko isinara ang pinto ng apartment, nag-iwan ako ng dalawang bagay sa ibabaw ng mesa. Una, ang wedding ring ko na ipinatong ko sa ibabaw ng resibo ng mamahaling hapunan. Ikalawa, isang puting papel kung saan nakasulat ang maikling mensahe: “Huwag ka nang mag-alala sa pag-add to cart. Ako na ang mag-che-check out para sa’yo.”
Alas-dos ng madaling araw, nang makarating na ako sa condo ng kapatid ko, binuksan ko muli ang Facebook. Kinuha ko ang screenshot ng kanyang viral post kasama ang litrato ng malamig na anniversary dinner na inihanda ko, at ang litrato ng singsing sa mesa.
Nag-post ako, at tinag ko si Carlo, ang kanyang mga magulang, at ang buong barkada niya. Ang naging caption ko ay maikli ngunit pampatulog ng lahat ng tawa:
“Happy 2nd Anniversary, Carlo. Malaya ka na sa hawla. Mag-usap na lang ang abogado natin para sa checkout na hinahanap mo.”
Wala pang limang minuto, nagsimula nang mag-vibrate nang walang tigil ang telepono ko mula sa sunod-sunod na tawag ni Carlo. Ngunit sa pagkakataong ito, pinindot ko ang “Block.”