Kabanata 2: Katotohanan sa Likod ng Kadiliman
Dinala agad ni Donya Corazon sina Bato at Pato sa kanyang mansyon sa Forbes Park. Sa unang pagkakataon sa loob ng sampung taon, nabuhay muli ang dating malamig at piping bahay. Pinaliguan ang dalawa, binigyan ng malilinis at malalambot na damit, at inihain sa kanila ang pinakamasasarap na pagkain na dati’y sa panaginip lamang nila nakikita.
Habang kumakain ang dalawang bata nang may takot at pagkailang, naupo si Corazon sa kanilang tabi. Marahang inilagay ni Bato ang kanyang tinidor at lumingon sa ginang.
“Ma’am… bakit po ninyo kami tinawag na mga anak?” tanong ni Bato, habang mahigpit ang hawak sa kamay ng kanyang kapatid. “Ang sabi po sa amin sa dampa nina Mang Tasyo, pulot lang kami sa tambakan at trabaho naming maglimos para hindi kami mapalo.”
Umiiyak na kumuha si Corazon ng isang lumang frame ng litrato mula sa kanyang cabinet. Ipinakita niya ito sa dalawa—ang larawan ng dalawang batang magkamukhang-magkamukha, nakasuot ng puting damit at nakangiti sa tabi ng kanilang ina.
“Hindi kayo sina Bato at Pato. Kayo sina Lucas at Mateo,” paliwanag ni Corazon habang nanginginig ang tinig. “Kinuha kayo sa akin noong apat na taong gulang pa lamang kayo. Hinding-hindi mawawala sa puso ng isang ina ang mukha ng kanyang sariling dugo.”
Upang tuluyang mapatunayan at maging opisyal ang lahat, sumailalim sila sa agarang DNA test kinabukasan. Nang lumabas ang resulta makalipas ang dalawang araw, 99.9% ang kumpirmasyon. Sa tulong din ng mga pribadong imbestigador at kapulisan na ipinadala ni Corazon, natunton at naipasara ang sindikatong nagpahirap sa kambal, at naaresto ang mga salaring dumukot sa kanila sampung taon na ang nakakalipas.