PARTE 2: ANG PAGBANGON MULA SA ABUBO AT DUGONG BUHO
Hindi lumipas ang tatlumpung minuto matapos ang tawag ko kay Don Fernando dela Vega nang maramdaman ko ang biglaang pagbabago sa buong ospital.
Ang kaninang payapa at tahimik na pasilyo ng VIP wing ay nabalot ng mabibigat na yabag ng mga sapatos. Pumasok ang head administrator ng ospital, pawis na pawis ang noo kahit bukas ang sentralisadong aircon. Sa likod niya ay isang pangkat ng mga pinakamahuhusay na pediatric cardiac at pulmonary specialists sa bansa, kasama ang dalawang Amerikanong neonatologist na matagal nang naka-standby sa Maynila.
“Señorita Tamara,” nanginginig na bati ng direktor ng ospital habang bahagyang yumuyukod sa akin. “Nakatanggap po kami ng direktang utos mula sa punong tanggapan ng Dela Vega Conglomerate. Ang buong 8th floor ay isinara na para sa inyong eksklusibong proteksyon at kagalingan. Dumating na rin po ang medical transport helicopter sakaling kailanganing ilipat ang mga sanggol sa Singapore o Switzerland.”
Tumingin ako sa salamin ng NICU. Ang dalawa kong anghel—sina Alexander at Athena—ay nanatiling lumalaban. Maliit ang kanilang mga dibdib, bawat paghinga ay may kasamang tunog ng mga makinang sumusuporta sa kanilang buhay. Ngunit hindi na ako ang Mara na umiiyak sa gilid ng kama. Ang bawat luhang tumulo sa aking pisngi kanina ay natuyo, pinalitan ng matigas na yelo sa aking dibdib.
Bumukas ang pinto ng pasilyo at pumasok ang isang matandang lalaking may tindig na tila hindi kayang buwagin ng kahit anong bagyo. Nakasuot siya ng tradisyonal na barong na may gintong burda, hawak ang tungkod na may ulong gawa sa purong pilak. Sa likod niya ay apat na lalaking nakaitim na suit—mga retiradong heneral at private security detail ng pamilya Dela Vega.
Nang magtagpo ang aming mga mata, huminto ang matanda. Ang kanyang mga mata, na kinatatakutan sa bawat boardroom sa Timog-Silangang Asya, ay napuno ng luha.
“Tamara,” mahinang tawag niya. Ang tunay kong pangalan. Ang pangalang ibinigay sa akin bago ako nawala noong bata pa ako dahil sa isang trahedya sa dagat. “Apo ko.”
Lumapit siya sa aking wheelchair at lumuhod sa aking harapan. Isang bilyonaryong iginagalang ng mga pangulo at dayuhang lider, nakaluhod sa malamig na sahig ng ospital, hinahawakan ang aking nanginginig na mga kamay.
“Patawarin mo ako kung natagalan bago kita mahanap,” bulong niya, habang hinahalikan ang likod ng aking palad. “Dalawampung taon kitang hinanap sa bawat sulok ng mundo. Nang mahanap kita tatlong buwan na ang nakalilipas, sinabi ng mga tauhan ko na masaya ka sa iyong asawa. Ayokong sirain ang kapayapaan mo kaya naghintay ako. Pero ito… ito ang ginawa nila sa tagapagmana ng Dela Vega?”
Lumingon si Don Fernando sa salamin ng NICU kung saan naroroon ang dalawang bata. Nagdilim ang kanyang mukha, isang ekspresyong pumatay na sa karera ng maraming malalaking negosyante.
“Sila ang mga apo ko sa tuhod,” mariing sabi ng matanda. “At walang sinumang mamamatay sa aking lahi dahil lamang sa kawalan ng pananalig.”
Humarap siya sa lead specialist. “Doktor, iligtas ninyo ang mga anak ng apo ko. Gamitin ninyo ang lahat ng teknolohiya sa mundo. Bilhin ninyo ang pinakamahusay na kagamitan mula sa Germany o Japan ngayon din. Kung kailangang bilhin ang buong ospital na ito para lamang mailigtas sila, sabihin mo sa akin at pipirmahan ko ang tseke bago lumubog ang araw.”
“Gagawin po namin ang lahat, Don Fernando,” sagot ng doktor bago mabilis na kumilos ang buong medical team.
Sa sumunod na apatnapu’t walong oras, hindi ako umalis sa tabi ng salamin. Ang dating simpleng Mara na naglalaba ng mga mamahaling polo ni Adrian, ang babaeng matiyagang naghihintay tuwing hatinggabi habang amoy pabango ng ibang babae ang asawa, ay tuluyang naglaho. Pinalitan siya ni Tamara Isabel Dela Vega.
Kinuha ko ang bag ko at inilabas ang tsekeng nagkakahalaga ng ₱1,000,000,000 na ibinigay ni Adrian.
“Lolo,” tawag ko.
Lumapit ang matanda. “Ano ang nais mong gawin diyan, Tamara?”
“Gusto kong gamitin ito para bilhin ang sarili nilang bitag,” malamig kong tugon. “Si Adrian at ang kanyang ama ay kasalukuyang nangungutang para sa kanilang pinakamalaking proyekto sa Clark—ang New Horizon Logistics Hub. Kailangan nila ng pondo para sa equity partner.”
Ngumiti ang aking lolo—isang ngiting mapanganib at puno ng paghanga. “May dugo ka nga ng Dela Vega. Hindi ka umiiyak para sa awa; nagpaplano ka para sa katarungan.”
“Hindi ito paghihiganti, Lolo,” sabi ko habang pinagmamasdan ang aking mga anak na nagsisimula nang magpakita ng normal na oxygen levels matapos ang bagong gamot mula sa Estados Unidos. “Ito ay pagtutuwid sa isang pagkakamali. Sinabi ni Adrian na biologically lamang niya anak ang kambal ko. Sinabi niyang hindi sila mabubuhay hanggang kindergarten. Papatunayan ko sa kanya na ang mga batang itinapon niya ang mismong kukuha ng korona mula sa kanyang ulo.”
Makalipas ang dalawang buwan, naganap ang unang milagro. Ligtas nang lumabas ng NICU sina Alexander at Athena. Lumaki silang malulusog, may mapupungay na mga mata at malalakas na iyak na nagpatunog sa mga bulwagan ng mansyon ng Dela Vega sa Forbes Park.
Kasabay ng paggaling ng aking mga anak ay ang tahimik ngunit marahas na pagbili ng Dela Vega Group sa mga liabilities at bonds ng Monteverde Holdings. Sa tulong ng aking lolo, ipinagkaloob sa akin ang pamumuno sa V-Capital, isang sikretong investment firm na nakabase sa Zurich at Singapore. Walang sinuman sa publiko ang nakakaalam kung sino ang nasa likod nito. Para sa buong business sector, isa lamang itong misteryosong foreign conglomerate na dahan-dahang sumasakop sa mga shares ng domestic shipping, energy, at real estate.
Samantala, nabalitaan ko mula sa balita at business lifestyle magazines ang magarbong kasal nina Adrian at Celeste.
Nasa telebisyon ang kanilang mga mukha habang ipinagmamalaki ang kanilang bagong silang na anak—isang batang lalaki na pinangalanan nilang Julian Monteverde. Sa isang panayam, sinabi pa ni Adrian sa harap ng mga camera: “Julian is my pride, the only true heir to the Monteverde empire. A strong foundation requires a strong legacy from the very beginning.”
Pinatay ko ang telebisyon.
Nasa kandungan ko noon si Athena, habang si Alexander naman ay marahang nakakapit sa aking hintuturo. Apat na buwan pa lamang sila, ngunit ang kanilang mga titig ay kasing-talim na ng kanilang lolo sa tuhod.
“Hayaan mo silang magdiwang ngayon, anak,” bulong ko sa aking mga sanggol. “Dahil kapag mas mataas ang kanilang lipad, mas malutong ang kanilang pagbagsak.”
Lumipas ang limang taon.
Sa loob ng limang taong iyon, hindi ako nagpakita sa kahit anong pampublikong pagtitipon. Nanatili ako sa anino, pinag-aralan ang bawat sulok ng international finance, logistics, at corporate law. Sa ilalim ng pagtuturo ni Don Fernando at ng pinakamahuhusay na strategist sa Asya, natutunan ko kung paano humawak ng kapangyarihan—hindi gamit ang sigaw, kundi gamit ang panulat at mga lihim na kasunduan.
Ang dating premature na kambal ay naging mga pambihirang bata. Sa edad na lima, si Alexander ay nagpakita na ng pambihirang talino sa numero at lohika, kayang magbasa ng balance sheets na tila naglalaro lamang ng puzzles. Si Athena naman ay may pambihirang karisma at talas ng pandinig, marunong makiramdam sa motibo ng mga taong nakapaligid sa kanya. Mahal na mahal sila ng kanilang lolo sa tuhod, at sa kanilang mga mata, wala silang ibang pamilya kundi ako at ang pamilya Dela Vega. Para sa kanila, ang kanilang ama ay matagal nang patay.
At para sa akin, patay na nga siya.
Isang araw ng Huwebes, pumasok sa aking opisina sa tuktok ng Dela Vega Tower ang aking legal counsel, si Atty. Valderama.
“Madam Tamara,” magalang niyang iniabot ang isang makapal na folder. “Kumpleto na po ang financial assessment ng Monteverde Holdings.”
Binuklat ko ang dokumento. May bahagyang ngisi na gumuhit sa aking mga labi.
“Ilang taon nang nilulustay ni Celeste Aragon ang pera ng kumpanya para sa kanyang luho at sa mga bagsak na negosyo ng kanyang sariling pamilya,” paliwanag ng abogado. “At si Adrian naman, naglabas ng ₱15 bilyong unsecured loans mula sa tatlong malalaking bangko para pondohan ang Port Terminal Phase 2. Ang problema, binili na po ng V-Capital ang 60% ng kanilang outstanding debts mula sa mga bangkong iyon noong nakaraang linggo.”
“Ibig sabihin?” tanong ko habang nilalagdaan ang huling pahina.
“Hawak na natin ang kanilang leeg, Madam. Kapag hindi sila nakabayad ng quarterly amortisation sa katapusan ng buwang ito, may karapatan tayong magsagawa ng hostile takeover o i-foreclose ang kanilang punong gusali sa BGC.”
Tumingin ako sa malaking salamin ng aking opisina na nagpapakita ng kabuuan ng Bonifacio Global City. Sa di-kalayuan, natatanaw ko ang asul na logo ng Monteverde Tower—ang gusaling minsang nagpaliit sa aking pagkatao, ang lugar kung saan ako itinaboy na parang basahan.
“Huwag muna nating i-foreclose,” utos ko sa malamig na boses. “Narinig ko na magkakaroon ng malaking anibersaryo ang Monteverde Holdings sa darating na Sabado. Ang kanilang ika-35 taon.”
“Opo, Madam. Imbitado ang lahat ng pinakamalalaking negosyante sa bansa, kabilang na ang Dela Vega Group. Ang sabi ng media, pormal nang ipakikilala ni Adrian ang kanyang anak na si Julian bilang susunod na tagapagmana.”
Napatayo ako mula sa aking leather chair. Inayos ko ang aking itim na Yves Saint Laurent suit.
“Atty. Valderama,” sabi ko habang humahakbang patungo sa pinto, “kumpirmahin mo ang pagdalo ng Dela Vega Group. Sabihin mo sa kanila, darating ang bagong may-ari ng kanilang utang. At isasama ko ang dalawang tagapagmana na sinabi nilang hindi aabot sa kindergarten.”