BAHAGI 2 — WEBSITE FULL STORY
“Celia Ramos — Finance Director.”
Ilang segundo kong tinitigan ang pangalang iyon.
Si Ma’am Celia.
Ang babaeng tumulong sa akin noong bago pa lamang ako sa kompanya.
Siya ang unang nagrekomenda sa akin para sa promotion. Siya rin ang tumayong ninang sa kasal namin ni Adrian.
Kapag may problema ako sa trabaho, siya ang una kong tinatakbuhan.
At ngayon, nakalagay ang pangalan niya sa dokumentong nagpaplanong isisi sa akin ang pagkawala ng milyun-milyong piso.
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Ang pagtataksil ng asawa ko.
O ang katotohanang pati ang babaeng itinuring kong pangalawang ina ay maaaring kasangkot sa panloloko.
Kinuha ko ang cellphone at tinawagan ang forensic accountant kong si Attorney Sofia Mendoza, isang abogadang may karanasan sa corporate fraud investigations.
“Sofia, nakita ko na ang email.”
“Mara, makinig kang mabuti. Huwag kang makikipag-usap kay Adrian tungkol sa mga dokumento. May sapat tayong dahilan para humingi ng formal investigation, pero kailangan pa nating mapatunayan ang bawat transaksiyon.”
“Kasama si Celia?”
“Lumilitaw ang pangalan niya sa approval trail. Hindi pa natin alam ang buong papel niya.”
Napapikit ako.
“Bakit nila ginagamit ang pangalan ko?”
“Dahil ikaw ang technical lead ng proyekto. Kapag may natuklasang irregularity, puwede nilang palabasing ikaw ang nagpatunay na natapos ang mga trabahong hindi naman talaga ginawa.”
Napatingin ako sa madilim na bintana ng taxi.
“May paraan pa ba para maprotektahan ang pangalan ko?”
“Meron. Pero kailangan nating mauna bago nila baguhin ang mga rekord.”
Kaya ako papuntang Cebu.
Doon nakabase ang independent project inspection team na lihim kong kinausap dalawang linggo na ang nakalipas.
May dala silang certified site reports, delivery records, at mga litrato ng mga trabahong binayaran ng kompanya pero hindi kailanman natapos.
Kailangan kong kunin ang mga iyon at dalhin sa legal team ng board.
Hindi ako pupunta para maghiganti lamang.
Pupunta ako para patunayan ang katotohanan.
Kinabukasan, alas-siyete ng umaga, halos hindi na mabilang ang missed calls sa cellphone ko.
Adrian — 63 missed calls.
Bianca — 21 missed calls.
HR Department — 8 missed calls.
At may isang mensahe mula kay Jenny.
“Ma’am, grabe po ang nangyayari rito. Nakita ng buong management ang mga pictures. Pinapatawag na raw si Sir Adrian. Pero mas malala po, may kumakalat na balitang kayo raw ang sangkot sa nawawalang pera ng company. Ingat po kayo.”
Napangiti ako nang mapait.
Mabilis pala silang kumilos.
Hindi pa man ako nakakabalik sa Maynila, sinisimulan na nila ang planong sirain ang pangalan ko.
Tinawagan ko si Jenny.
“Jenny, huwag kang makikisali sa kahit anong gulo. Basta gawin mo ang trabaho mo.”
“Ma’am, may kailangan po kayong malaman.”
“Ano iyon?”
“Kagabi, pagkatapos n’yong umalis, bumalik si Ma’am Celia sa office. Pinakuha niya sa IT ang computer n’yo.”
Nanigas ako.
“Bakit?”
“Sabi niya, kailangan daw para sa emergency audit. Pero may narinig akong sinabi niya kay Sir Adrian sa telepono.”
“Ano?”
Humina ang boses ni Jenny.
“Sinabi niya, ‘Walang problema. Pagbalik ni Mara, wala na siyang maipapakitang ebidensiya.’”
Napatayo ako mula sa upuan sa hotel lobby.
“Jenny, salamat. Huwag mong ilalagay ang sarili mo sa panganib.”
Pagkababa ng tawag, agad kong ipinasa kay Sofia ang impormasyong iyon.
Mabuti na lamang at hindi nakatago sa office computer ang mga dokumentong nakalap ko.
Nasa legal evidence repository ang mga kopyang nakuha namin sa pamamagitan ng awtorisadong proseso, kasama ang mga record ng petsa at pinagmulan.
Hindi sapat ang pagbura sa computer para mawala ang katotohanan.
Bandang alas-diyes, nakipagkita ako kay Engineer Ramon Castillo, ang independent site inspector.
Isang makapal na folder ang inilapag niya sa mesa.
“Ma’am Mara, ito na po ang certified findings.”
Binuklat ko ang unang pahina.
May project progress report na nagsasabing siyamnapung porsiyento nang tapos ang isang residential building.
Pero sa mga litrato at aktuwal na inspection records, limampu’t walong porsiyento pa lamang ang natatapos.
May mga delivery receipt para sa bakal at semento na hindi dumating sa construction site.
May mga subcontractor na nakatanggap umano ng bayad, ngunit wala sa opisyal na supplier registry.
“May isa pa po,” sabi ni Engineer Ramon.
Inilabas niya ang isang dokumento.
“Ang kompanyang tumanggap ng pinakamalaking payment ay bagong rehistro lamang.”
“Ano ang pangalan?”
“BR Coastal Trading.”
Napakunot ang noo ko.
“BR?”
“Opo. At ayon sa corporate records na nakuha ng legal team, isa sa mga nakalistang beneficial owner ay si Bianca Reyes.”
Napatitig ako sa papel.
Si Bianca.
Ang babaeng nagpadala sa akin ng larawan mula sa Boracay.
Ang babaeng nagyabang na siya ang tunay na mahal ng asawa ko.
Hindi lamang pala siya sekretarya.
May koneksiyon din siya sa kompanyang tumanggap ng milyun-milyong piso mula sa mga kuwestiyonableng transaksiyon.
Biglang naging malinaw sa akin ang isang bagay.
Hindi aksidenteng napunta si Bianca sa buhay namin.
At hindi lamang pag-ibig ang dahilan kung bakit siya nanatili kay Adrian.
Alas-tres ng hapon nang bumalik ako sa Makati.
Hindi ako dumiretso sa bahay.
Pumunta ako sa opisina ng external counsel ng kompanya, kung saan nakatakda ang isang emergency meeting kasama ang audit committee ng board.
Naroon si Sofia.
Naroon din ang dalawang independent directors at ang corporate compliance officer.
Isa-isang inilatag namin ang mga dokumento.
Ang payment records.
Ang project inspection reports.
Ang mga kahina-hinalang supplier transactions.
Ang mga dokumentong may peke kong pirma.
At ang communication records na nagpapakitang may planong ilipat sa akin ang pananagutan.
Tahimik na nakinig ang lahat.
Pagkatapos ng halos dalawang oras, nagsalita ang chairman ng audit committee.
“Ms. Villanueva, kung mapapatunayan ang mga ito, seryosong kaso ito ng corporate fraud at falsification.”
Tumango ako.
“Alam ko po.”
“Bakit ngayon mo lang ito iniulat?”
Huminga ako nang malalim.
“Dahil noong una, hindi ko pa alam kung gaano kalawak ang nangyayari. Ayokong mag-akusa nang walang sapat na ebidensiya.”
“Ngayon?”
“Ngayon, handa na akong tumestigo.”
Nagpasya ang committee na magsimula ng formal independent investigation, pangalagaan ang mga electronic records, at pansamantalang alisin sa financial approval duties ang mga taong sangkot sa mga kuwestiyonableng transaksiyon habang iniimbestigahan.
Kasabay nito, pinayuhan nila akong huwag nang bumalik muna sa opisina.
Pumayag ako.
Pero may isang kahilingan ako.
“Gusto kong personal na marinig ni Adrian ang mga alegasyong ito sa harap ng mga taong pinagkatiwalaan niya.”
Kinabukasan, alas-nuwebe ng umaga, nagkaroon ng emergency meeting sa conference room.
Naroon si Adrian.
Katabi niya si Bianca.
Nasa kabilang dulo ng mesa si Celia.
Pagpasok ko, agad na tumayo si Adrian.
“Mara! Ano ba ang ginawa mo?!”
Galit na galit siya.
“Alam mo bang pinagtatawanan ako ng buong kumpanya? Kumalat na sa lahat ang mga litrato!”
Tumingin ako sa kanya.
“Maganda ba ang Boracay?”
Namula ang mukha niya.