PINAKASALAN KO ANG ISANG 70-ANYOS NA PASYENTE SA HOSPICE PARA MATUPAD ANG HULING KAHILINGAN NIYA — PAGKATAPOS NG LIBING, INILAYO AKO NG ABOGADO NIYA AT BUMULONG, “MAY KAILANGAN AKONG IPAKITA SA IYO. HINDI KA NIYA PINILI NANG NAGKATAON LANG.”
Ilang taon na ang nakalipas nang magsimula akong mag-volunteer sa isang lokal na hospice.
Doon ko nakilala si Eleanor.
Pitumpung taong gulang siya.
Bagama’t terminal na ang sakit niya, may mga araw pa ring napakaliwanag ng kanyang personalidad na halos natatabunan nito ang bigat ng kanyang kalagayan.
Sa loob ng ilang linggo, palagi akong nauupo sa tabi niya.
Binabasahan ko siya at nakikinig sa mga kuwento niya.
Buong buhay niyang namuhay nang mag-isa.
Walang asawa.
Walang anak.
Wala ring pamilyang masasabi niyang tunay na kasama niya.
Isang hapon, may ipinagtapat siya sa akin na talagang dumurog sa puso ko.
Sinabi niyang ang pinakamalaking pinagsisisihan niya sa buong buhay niya ay hindi niya kailanman naranasan kung ano ang pakiramdam ng maging isang bride.
Gusto lang niyang makapagsuot ng wedding dress.
Gusto niyang malaman kung ano ang pakiramdam na piliin siya ng isang tao, kahit isang beses lang, bago maubos ang natitirang oras niya.
Noong panahong iyon, isa na si Eleanor sa mga taong pinakamalapit sa puso ko sa hospice.
Kaya humanap ako ng simple pero magandang puting gown.
Nag-ayos ako para may chaplain na pumunta sa hospice.
At noong araw ng kasal namin, nagkaroon si Eleanor ng isang pambihirang sandali ng lakas.
Nakatayo pa siya sa tabi ko.
Kitang-kita ang dalisay na saya sa mukha niya habang buong pagmamalaki niyang itinataas ang kamay niya sa camera para ipakita ang singsing.
Sa isang hapong iyon, hindi siya isang pasyente.
Isa lang siyang maganda at masayang bride.
Makalipas ang ilang linggo, payapang pumanaw si Eleanor.
Napakatahimik ng kanyang libing.
Ako lang at ilang nurse ang nakatayo sa tabi ng puntod sa ilalim ng makapal at kulay-abong langit.
Nang magsimula nang maglakad ang mga nurse pabalik sa kanilang mga sasakyan, may isang lalaking nakasuot ng maayos at madilim na suit na lumapit sa akin.
Nagpakilala siyang abogado ni Eleanor.
Magalang siyang nagpaabot ng pakikiramay sa pagkawala ko.
Pero mabilis na nagbago ang kilos niya.
Tumingin siya sa paligid para siguraduhing kaming dalawa lang talaga ang naroon.
Pagkatapos ay kumuha siya mula sa leather briefcase niya ng isang makapal at selyadong sobre.
“May kailangan akong ipakita sa iyo,” bulong niya habang inaabot iyon sa akin.
“Hindi ka pinili ni Eleanor nang nagkataon lang.”Ang full story ay nasa link sa mga komento…👇