ISANG BULAG NA BILYONARYO ANG PINAKASALAN KO UPANG ALAGAAN SIYA HABANG-BUHAY, NGUNIT KINABUKASAN NG KASALAN, DUMILAT ANG KANYANG MGA MATA AT IBINUNYAG ANG ISANG NAKAKATAKOT NA Lihim Tungkol sa Kanyang Pamilya!
Dalawampu’t apat na taong gulang pa lamang ako nang pumirma ako sa isang kontrata na nagbigkis sa akin sa isang buhay na hindi ko kailanman hinangad. Ako si Cassandra, isang hamak na nars sa isang pampublikong ospital sa Maynila. Nang magkasakit nang malubha ang aking ina at mabaon kami sa napakalaking utang sa mga malupit na nagpautang, lumapit sa akin ang kilalang pamilyang Salazar at nag-alok ng solusyon: magiging asawa ako ng kanilang nag-iisang tagapagmana at aalagaan ko ito habang-buhay kapalit ng pagbabayad sa lahat ng utang namin.
Ang napangasawa ko ay si Mateo Salazar. Ayon sa mga kwento at sa kanyang medikal na rekord, siya ay naging bulag at naparalisa ang kalahating katawan matapos ang isang madugong tangkang pagpatay sa kanya dalawang taon na ang nakararaan.
Isinagawa ang kasal sa loob ng isang pribadong hardin sa Tagaytay. Walang ibang tao kundi ang kanyang mga tiyuhin, ang kanyang madrasta na si Donya Marcela, at ilang malalapit na tauhan. Si Mateo ay nakaupo sa isang motorized wheelchair, suot ang isang itim na salamin na tumatakip sa kanyang mga mata, seryoso, tahimik, at tila walang buhay.
Nang matapos ang seremonya, dinala kami sa kanyang marangyang silid sa mansyon. Habang naghahanda akong mag-asikaso ng kanyang mga gamot, malamig niya akong biniguan ng tingin—o sa halip, sa direksyon ko.
“Huwag kang umasa na magiging tunay kang maybahay rito, Cassandra,” malamig na boses ni Mateo. “Isa ka lang bayarang tagapag-alaga. Huwag kang makialam sa mga ari-arian ko, at higit sa lahat, huwag na huwag kang kakain o iinom ng anuman na iaabot sa’yo ni Donya Marcela.”
Nagulat ako sa sinabi niya, ngunit bago pa ako makapagtaka, pinagpahinga na niya ako sa kabilang kama.
Ngunit kinabukasan, habang tahimik pa ang buong mansyon at sumisikat pa lamang ang araw, nagising ako dahil sa kakaibang ingay ng pag-agos ng tubig mula sa banyo.
Dahan-dahan akong tumayo at lumapit sa pinto. Nakabukas ito nang bahagya. Sumilip ako sa loob, at ang nasaksihan ko ay halos magpatigil sa pagtibok ng aking puso!
Si Mateo… ang lalaking sinasabi nilang bulag at baldado sa loob ng dalawang taon—ay nakatayo nang tuwid sa harap ng salamin!
Walang suot na itim na salamin ang kanyang mga mata. Dahan-dahan niyang ibinuka ang kanyang mga talukap, at tumambad ang matingkad, matalim, at buhay na buhay na mga matang kulay abo—walang bakas ng pagkabulag!
Napatakip ako ng bibig upang pigilan ang pagsinghap. Ngunit huli na ang lahat. Biglang lumingon si Mateo sa direksyon ng pinto, at sa isang mabilis na iglap, hinila niya ako papasok sa madilim na banyo at marahas na isinara ang pinto!
(Gustong malaman ang nakakagulat na dahilan kung bakit nagpanggap na bulag si Mateo at ang madilim na sikreto ng kanyang pamilya na pumatay sa sarili nilang kadugo? I-click ang link sa unang comment sa ibaba para mabasa ang buong karugtong!)
[KARUGTONG NG KWENTO]
Nanginginig ang buong katawan ko habang nakasandal sa pader ng banyo, habang nakatitig sa akin si Mateo nang may matalim ngunit mahinahong mga mata.
“T-trisan… este, Mateo…” nanginginig kong bulong. “Bakit… bakit nagpapakabulag ka? Anong ibig sabihin nito?!”
Huminga nang malalim si Mateo at hinawakan ang aking mga balikat. “Huminahon ka, Cassandra. Kung hindi ako nagpanggap na bulag at lumpo sa loob ng dalawang taon, matagal na sana akong pinatay ng sarili kong madrasta na si Donya Marcela at ng mga pinsan ko upang makuha ang buong Salazar Corporation.”
Nanlaki ang mga mata ko. “Anong sinasabi mo?”
“Ang aksidenteng nag-iwan sa akin sa kumunoy ng panganib noon ay pakana nila. Nilagyan nila ng lason ang pagkain ko,” galit na paliwanag ni Mateo. “Nang malaman ko ang plano nila, nagpanggap akong tuluyang nawalan ng paningin at lakas para mabuhay at imbestigahan sila. At tungkol sa pamilya mo… nalaman ko na ang mga nagpautang sa inyo at nagpilit sa iyong pumasok sa kasunduang ito ay mga tauhan mismo ni Donya Marcela, upang maglagay ng isang taong madali nilang mapagbintangan sa susunod nilang pagtatangkang lasunin ako!”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. “Ako… ginamit nila para patayin ka?!”
“Oo,” sagot ni Mateo. “Pero pinili kitang pakasalan dahil nalaman ko sa mga imbestigasyon ko na isa kang marangal na nars na pilit sinisira ng mga taong ito. Kailangan ko ng kakampi, Cassandra. Tutulungan kita sa lahat ng utang at pagpapatamot ng nanay mo, kung tutulungan mo akong ilantad ang kasamaan nila.”
Bago pa ako makasagot, narinig namin ang katok sa pinto ng silid.
“Mateo, anak… gising na ba kayo? May dala akong espesyal na tsaa para sa inyong dalawa ni Cassandra,” boses ni Donya Marcela mula sa labas.
Nagkatinginan kami ni Mateo. Isang seryosong ngiti ang gumuhit sa labi niya. Inabot niya sa akin ang isang maliit na mikropono at recorder.
“Handa ka na bang maglaro sa laro ng mga taong umapi sa pamilya mo, Cassandra?” tanong niya nang may determinasyon.
Tumango ako, pinahid ang luha sa pisngi, at buong tapang na binuksan ang pinto upang harapin ang babaeng nagtangkang sumira sa aming mga buhay. Sa tulong ng aming mga ebidensya at sa pag-alalay ng mga awtoridad na nag-aabang sa labas ng mansyon, ang mga taong nag-akalang nagtagumpay na sa kanilang kasamaan ay dinala sa kulungan sa araw ding itu—at sa wakas, nasimulan namin ni Mateo ang aming tunay na buhay nang malaya at nagmamahalan.