Pitong buwan akong buntis nang itulak ako ng biyenan ko sa kusina habang naghahanda ng Noche Buena.
Nang makita ng asawa kong abogado ang dugo sa sahig, hindi siya tumawag ng ambulansiya.
Inagaw niya ang cellphone ko at sinabi niya, nakangisi:
—Abogado ako. Wala kang laban sa akin.
Tinitigan ko siya at mahinahong sumagot:
—Kung ganoon, tawagan mo ang tatay ko.
Hindi alam ni Atty. Rafael Monteverde na ang tawag na iyon ang sisira sa lahat ng pinaghirapan niyang pangalan.
Mula alas-singko ng umaga, mag-isa akong nagluluto sa malaking bahay ng pamilya Monteverde sa Ayala Alabang.
Ako si Mara Villareal-Monteverde, tatlumpung taong gulang, pitong buwang buntis, at asawa ng isang kilalang corporate lawyer sa Makati.
Sa mesa para sa Noche Buena ay nakahanda ang lechon belly, hamon, queso de bola, kare-kare, baked salmon, spaghetti para sa mga bata, fruit salad, leche flan, at bibingka na espesyal na ipinagawa ng biyenan kong si Doña Celeste.
Pero walang isa man sa mga iyon ang niluto o inayos niya.
Ako ang bumili ng kulang na sangkap.
Ako ang nag-marinate.
Ako ang naghiwa ng gulay.
Ako ang nagligpit ng mga kahon at nagpunas ng sahig.
Samantalang ang mga kapatid ni Rafael, mga asawa nila, at ilang bisita mula sa law firm ay nakaupo sa sala, nagtatawanan habang umiinom ng wine.
Bawat ilang minuto, naririnig ko ang boses ng biyenan ko mula sa dining room.
—Mara! Nasaan na ang gravy?
—Mara! Kulang ang yelo!
—Mara! Ayusin mo ang serving plates. Nakakahiya sa mga bisita!
Naninigas na ang likod ko. Namamaga ang paa ko. Ilang beses kong naramdaman ang tiyan kong tumitigas, pero pilit kong kinumbinsi ang sarili ko na kailangan ko lang magpahinga.
Nang matapos kong ilapag ang huling pinggan, humawak ako sa sandalan ng isang bakanteng upuan.
—Ma, maaari po ba akong umupo kahit limang minuto lang? Medyo masakit ang tiyan ko.
Biglang tumahimik ang mesa.
Tinaasan ako ng kilay ni Doña Celeste.
Suot niya ang makintab na emerald-green na damit at mga alahas na ipinagmamalaki niyang regalo raw sa kanya ng yumaong asawa niya. Para siyang reyna sa sariling kaharian.
—Diyan ka uupo? —tanong niya, malamig ang boses.
—Sandali lang po. Nahihilo po ako.
Sinulyapan niya ang mga bisita at saka tumawa nang mahina.
—Ang mga katulong, hindi kasabay kumain ng pamilya.
Parang sinampal ako ng mga salita niya.
Hindi ako katulong.
May sarili akong trabaho bilang interior designer bago ako nabuntis. Huminto lang ako pansamantala dahil maselan ang pagbubuntis ko at ipinayo ng doktor na umiwas ako sa pagod.
Pero hindi ako ipinagtanggol ni Rafael.
Nandoon siya sa dulo ng mesa, hawak ang wine glass, nakikipag-usap sa dalawang senior partners ng firm.
—Rafael… —mahina kong tawag.
Hindi man lang niya ako tiningnan nang maayos.
—Mara, huwag ka nang gumawa ng eksena. Importanteng gabi ito para sa akin. Nandito ang mga taong makatutulong sa promotion ko.
—Masakit talaga ang tiyan ko.
Bumuntong-hininga siya na para bang ako ang pinakamalaking abala sa buhay niya.
—Sundin mo na lang si Mama. Kumain ka mamaya sa kusina.
Napatitig ako sa lalaking pinakasalan ko.
Noong una kaming nagkakilala, mahinahon siya. Maalaga. Palaging may dalang bulaklak. Sinabi niyang gusto niya akong protektahan habang buhay.
Pero pagkatapos ng kasal, unti-unti siyang nagbago.
Kapag wala ang ibang tao, lagi niyang ipinapaalala sa akin na ulila raw ako at masuwerte akong tinanggap ako ng pamilya niya.
Hindi niya alam na kasinungalingan ang sinabi ko tungkol sa aking pamilya.
Hindi ako ulila.
Pinili ko lang mamuhay nang tahimik at malayo sa pangalan ng aking ama.
Lumakad ako papunta sa kusina, pinipigilan ang luha.
Sumunod si Doña Celeste.
—Huwag mong sirain ang gabi ng anak ko dahil lang gusto mong mapansin —bulong niya.
—Hindi po ako nagpapapansin. Natatakot ako para sa anak ko.
—Lahat na lang ginagamit mo bilang dahilan. Pagbubuntis. Pagod. Sakit ng likod. Noong panahon ko, nagtrabaho ako hanggang sa araw na manganak ako.
Huminga ako nang malalim.
—Kailangan ko lang pong umupo.
Hinila ko ang mataas na stool sa tabi ng kitchen island.
Pero bago pa ako makaupo, bigla niya akong itinulak gamit ang dalawang kamay.
Napaatras ako.
Tumama ang likod ko sa matigas na gilid ng granite counter.
Parang pinunit ang tiyan ko mula sa loob.
Nawalan ako ng hangin.
Dahan-dahan akong napaupo sa malamig na sahig, nanginginig ang buong katawan.
At saka ko nakita ang dugo.
Mapulang-mapula.
Unti-unting kumalat sa maputing tiles ng kusina.
—Ang anak ko… —bulong ko.
Napaatras si Doña Celeste. Biglang namutla ang mukha niya.
Pumasok si Rafael nang marinig ang ingay.
Nakita niya ako sa sahig.
Nakita niya ang dugo.
Nakita niyang hawak ko ang tiyan ko habang umiiyak.
Pero sa halip na tulungan ako, pinikit niya ang mga mata at nagmura.
—Ano ba naman ito, Mara? Nasa labas ang mga bisita ko!
Hindi ako makapaniwala.
—Tumawag ka ng ambulansiya! Bilis!
Gumapang ako papunta sa bag ko. Nanginginig ang mga kamay kong hinanap ang cellphone.
Pero mabilis akong nilapitan ni Rafael.
Inagaw niya ang cellphone ko.
—Walang ambulansiya.
—Ano?
—Hindi puwedeng magkaroon ng eksena rito. Maraming kapitbahay. May mga partner ako sa labas. Kapag may pulis at ambulansiya sa harap ng bahay, pag-uusapan ito ng lahat.
—Dumudugo ako! Anak mo rin ito!
—Kontrolin mo ang sarili mo!
Inihagis niya ang cellphone ko sa pader.
Nagkalat ang basag na salamin sa sahig.
Pagkatapos, yumuko siya sa harap ko at hinawakan nang mahigpit ang baba ko.
—Makinig kang mabuti. Abogado ako. May mga kaibigan ako sa prosecutor’s office. Kilala ko ang mga taong hahawak ng reklamo mo. Kapag sinabi kong aksidente ito, aksidente ito.
Hindi ako nagsalita.
Patuloy lang ang pag-agos ng dugo.
—At kung susubukan mong siraan ang nanay ko —dagdag niya— sasabihin kong unstable ka. Wala kang pamilya. Wala kang kakampi. Sino ang maniniwala sa iyo?
Sa unang pagkakataon, hindi ako natakot sa kanya.
May malamig na galit na pumalit sa sakit.
Tinitigan ko siya nang diretso sa mata.
—Tama ka, Rafael. Marami kang alam tungkol sa batas.
Ngumisi siya.
—Mabuti at naiintindihan mo.
Huminga ako nang malalim.
—Pero wala kang alam tungkol sa tatay ko.
Bahagyang nawala ang ngisi niya.
—Ano na naman ang pinagsasasabi mo?
—Gamitin mo ang cellphone mo.
—Para saan?
—Tawagan mo ang tatay ko.
Tumawa siya nang malakas, parang sigurado siyang nagdedeliryo ako dahil sa sakit.
Kinuha niya ang phone niya mula sa bulsa.
—Sige. Tawagan natin ang misteryosong tatay mong hindi man lang dumalo sa kasal natin.
Dinikta ko ang numero.
Pinindot niya ang speaker button para marinig ng biyenan ko ang kahihiyan na inaasahan niyang mararanasan ko.
Ilang segundo lang ang lumipas bago may sumagot.
Isang malalim at kalmadong boses ang narinig namin.
—Hello. Sino ito?
Nakangising sumagot si Rafael:
—Magandang gabi po. Ako si Atty. Rafael Monteverde. Asawa ako ng anak ninyong si Mara. Gumagawa po siya ng eksena rito sa bahay namin.
Tumahimik ang linya.
Pagkatapos ay nagsalita ang lalaki sa kabilang dulo.
—Ilagay mo sa speaker ang tawag. Huwag mong ibababa.
—Naka-speaker na po —sagot ni Rafael, may bahid pa rin ng pagmamataas.
—Mabuti.
Sandaling huminto ang lalaki.
Pagkatapos ay nagtanong siya:
—Nasaan ang anak ko ngayon?
Napatingin si Rafael sa dugo sa sahig.
—Nasa kusina po. Nadulas lang—
—Dumudugo ba siya?
Hindi agad nakasagot si Rafael.
At sa unang pagkakataon, narinig kong nagbago ang tono ng lalaking nasa kabilang linya.
Hindi na iyon boses ng isang ama lamang.
Iyon ang boses ng taong kayang magpatahimik ng buong korte.
—Atty. Monteverde, ako si Chief Justice Lorenzo Villareal.
Nanlaki ang mga mata ni Rafael.
Nabitawan ng biyenan ko ang hawak niyang wine glass.
At bago pa sila makapagsalita, malamig na idinagdag ng ama ko:
—May walong minuto ka para buksan ang gate. Papunta na ang ambulansiya, ang pulis, at ang mga taong sisiguraduhing hindi mo muling magagamit ang batas para takutin ang anak ko.
I-type ang “YES ” at pindutin ang “Like” para ma-post namin ang buong kwento. Salamat!!…👇♥️